kummachphon's profile~•๏ ๏•~[Tent] ~•๏ ๏•~PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
~•๏ ๏•~[Tent] ~•๏ ๏•~The SwEet GoOdBye... Thanks For you Who visit My Space and Many Thanks for u who Commentsssssssss all of my Blogs HaHaHa !!! ปล.Cheers Mate
6/17/2009 ไม่อ่าน ก็ต้องอ่าน ว่าด้วยความคิด คนโง่ : ทำก่อนแล้วจึงคิด จึงผิดพลาดอยู่เนืองๆ ต้องเปลืองเวลาและความรู้สึก ตามแก้ปัญหาไม่สิ้นสุด คนฉลาด : คิดมากก่อนแล้วจึงทำ จึงเพ้อเจ้ออยู่เป็นประจำ แม้ประสงค์จะทำดีทากแต่ทำได้น้อย เพราะเขม่าความคิดปิดกั้นความกล้าหาญ คนเจ้าปัญญา : คิดไปทำไป จึงทำได้อย่างที่คิด และคิดพอดีที่ทำประหยัดพลังงานและบริหารเวลาได้เหมาะสม ลดความหลอนป้องกันความผิดพลาดขื่นขมและประสบความสำเร็จโดยไม่เหน็ดเหนื่อย ว่าด้วยทัศนคติ คนโง่ : ดูหมิ่นความดี มองโลกในแง่ร้ายด้านเดียว จึงได้รับแต่สิ่งชั่วร้ายมาพาชีวิตตกต่ำ กลายเป็นทาสสถานการณ์ ยามพบสิ่งดีจะไม่เข้าใจจึงพลาดโอกาสใหญ่ คนฉลาด : ชอบทำดีและคิดดี มักมองโลกในแง่ดีด้านเดียว จึงได้แต่สิ่งดีโดยมาก ครั้นพบสิ่งชั่วร้าย จะทนไม่ได้ ทำใจไม่เป็น ต้องถอยหนีสถานการณ์ดวงใจแตกร้าว ชีวิตจึงมีแต่ความระคายเคืองและปฏิฆะเร้นลึก คนเจ้าปัญญา : ละชั่วเด็ดขาด และทำดีเป็นนิสัย โดยไม่ติดดี แล้วละแม้ความดีเข้าสู่ความบริสุทธิ์ จึงเห็นที่สุดแห่งความเป็นจริงแท้แห่งโลกว่าทุกสิ่งในโลกมีทั้งคุณ โทษ และความเป็นกลางอยู่ จึงบริหารสถานการณ์ได้ และทำใจได้ในทุกภาวการณ์ ว่าด้วยความโง่และความฉลาด คนโง่ : ชอบคิดว่าตนฉลาดแล้ว จึงดักดานอยู่กับความโง่ของตนตามที่เป็น คนฉลาด : ชอบคิดว่าตนโง่ จึงชอบแกล้งโง่ และมักโง่ได้สมปรารถนาในที่สุด คนเจ้าปัญญา : ย่อมเห็นความโง่และความฉลาด ที่ซ้อนกันอยู่ และวิธีที่จะยกจิตสู่ปัญญายิ่งๆขึ้นไป จึงค่อยๆ หายโง่ และเลิกฉลาดโดยลำดับ ว่าด้วยการพูดจา คนโง่ : ชอบเถียง เขาจึงได้การทะเลาะ และความบาดหมางแทนความรู้ คนฉลาด : ชอบถาม เขาจึงได้ความรู้ และมิตรภาพมากกว่าความแตกแยก คนเจ้าปัญญา : ชอบเฉยสังเกตลึก เข้าใจสิ่งต่าง อย่างลึกซึ้งแล้วจึงนำเสนออย่างเหมาะสม ว่าด้วยการจัดการกับปัญหา คนโง่ : พอพบกับปัญหาอะไรก็โวยวาย ก่อให้เกิดปัญหาทางอารมณ์และความสัมพันธ์อีกหลายชั้น จึงยิ่งเสียหาย...... คนฉลาด : พอพบปัญหาก็วิเคราะห์ เป็นการใช้ความคิดแก้ปัญหา จึงมักติดบ่วงความคิด วนไปวนมา...... คนเจ้าปัญญา : พอพบปัญหาอะไรก็วางก่อน พอเป็นอิสระมีอำนาจเหนือกว่าปัญหาแล้ว จึงจัดการกับปัญหานั้นอย่างเหนือชั้น....... ว่าด้วยการบริหารและการปกครอง คนโง่ : พยายามบริหารคน จึงวุ่นวายสับสนตามธรรมชาติของคน คนฉลาด : พยายามบริหารประโยชน์สัมพันธ์ จึงยุ่งยากซับซ้อนตามปรารถนาอันไม่สิ้นสุด คนเจ้าปัญญา : พยายามบริหาระบบธรรม จึงสงบลงตัว ณ จุดพอดี..... ว่าด้วยความคิด!!! คนโง่ : เห็นแต่ความชั่วร้ายของคนอื่น และโยนความผิดให้ผู้อื่นอยู่เรื่อย เป็นการทำมิตรให้กลายเป็นศัตรู ชีวิตจึงอยู่ในท่ามกลางอันตราย คนฉลาด. : เห็นแม้ความชั่วร้ายในตนเอง จึงกล้ายอมรับความจริงและแก้ไขตัว ทำให้ตนดีขึ้น ทำให้แม้ศัตรูก็ยอมรับได้มากขึ้น ชีวิตจึงเจริญและผาสุกโดยลำดับ คนเจ้าปัญญา : เห็นความชั่วร้ายสากล จึงเข้าใจทุกคนในทุกสถานการณ์ เห็น***ส่วนการบริหารคนที่เหมาะสม โดยไม่ทำร้ายคน แต่จะทำลายความชั่วสากลให้สิ้นไป จึงสนุกสนานในการบริหารเรื่อยไป...... ว่าด้วยการบริหารธรรม คนโง่ : ดูหมิ่นธรรมะ ชีวิตจึงหายนะ คนฉลาด : ศึกษาธรรมะ จึงรู้ลึก และดำเนินชีวิตด้วยดี คนเจ้าปัญญา : ใช้ธรรมะ จึงดำเนินชีวิตอย่างเหนือชั้น!!....... ว่าด้วยการทำงาน คนโง่ : ทำงานเพื่อเงิน จึงได้เงินมาอย่างยากเย็นและมักไม่ได้คุณค่าอื่นๆของงาน คนฉลาด : ทำงานเพื่องาน จึงได้ผลงานที่ยิ่งใหญ่และได้เงินตามมาโดยง่าย คนเจ้าปัญญา :.ทำงานเพื่อหยิบยื่นคุณค่าแก่สังคม เขาจึงได้ผลงานที่น่าชื่นชม เงิน ชื่อเสียงและมิตรมหาศาลย่อมตามมาเสมอ...... ว่าด้วยการสนองตอบผู้มีพระคุณ คนโง่ : เนรคุณผู้มีบุญคุณ จึงไม่มีใครอยากทำดีกับเขาอีก คนฉลาด : กตัญญูผู้มีพระคุณ จึงมีคนอยากทำดีกับเขามากมาย ซึ่งต้องตามชดใช้บุญคุณกันไม่รู้จบ คนเจ้าปัญญา : ยกระดับผู้มีบุญคุณให้สูงส่งขึ้น จึงทดแทนบุญคุณกันได้หมด และผู้มีพระคุณกลายเป็นหนี้บุญคุณ และพร้อมที่จะให้พระคุณที่ยิ่งกว่า เกิดวงจรการให้ และการรับที่พัฒนาต่อเนื่องทุกฝ่ายจึงได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง ว่าด้วยความเพียร คนโง่ : มัวขยันในเรื่องไร้สาระ จึงมักพบปะแต่เรื่องไร้ประโยชน์ แล้วมักตัดพ้อว่า ทำไมทำดีแล้วไม่ได้ดี คนฉลาด : มักขยันในเรื่องที่มีคุณมากมีโทษน้อย จึงได้ประโยชน์มากและมีโทษแทรกบ้าง แล้วมักบ่นว่าอุตส่าระวังอย่างสุดแล้วยังพบเรืองร้ายๆ อีก คนเจ้าปัญญา : ขยันทำตนให้เหนือคุณและโทษ จึงบริหารสถานการณ์อย่างอิสระ ไม่ปรากฏเสียงตัดพ้อหรือบ่นว่าอีกต่อไป ว่าด้วยความจริงจัง คนโง่ : เห็นปรากฏการณ์ต่างๆ ในชีวิตเป็นเรื่องจริงจัง จึงเครียดแทบบ้า คนฉลาด : เห็นปรากฏการณ์ต่างๆ ในชีวิตเป็นเรื่องเล่นๆ จึงสนุกสนานจนไร้สาระ คนเจ้าปัญญา : เห็นปรากฏการณ์ต่างๆ ในชีวิตเป็นตัวเร่งวิวัฒนาการ จึงรุ่งเรืองรวดเร็ว ว่าด้วยความประสบความสำเร็จ คนโง่ : รอให้ความสำเร็จมาหา อาจต้องรอหลายชาติกว่าจะพบซักครั้ง คนฉลาด : เดินไปหาความสำเร็จ จึงอาจมีโอกาสพบบ้างแม้เหนื่อยยาก คนเจ้าปัญญา : ปักหลักสร้างความสำเร็จ หากสร้างความสำเร็จแน่ๆ และเหนื่อยน้อยกว่า Credit : ธรรมะดิลิเวอร์รี่ 3/19/2009 ฆาตกรรมหมู่....โดยซันเจี่ยซันเจี่ย ตรามดสามตัว?? ทำไมต้องสามตัวเนี่ย ห้องก็ใหม่.....เสือกมีมด ตอนแรกก็ไม่อะไรหรอก แต่คิดว่า มันต้องมาจากช่างที่มันมาบิวท์อินแน่เลย เพราะมันมาจากในตู้อ่ะ....งึมงำๆ พยายามใช้วิธีทางจิต..... จิตยังไงหรอ ก็พยายามอธิษฐานขอให้แม่งๆ อย่าเข้ามาในห้องอีกเลย เพราะเข้ามาทีไร พอเราเห็นปุ๊บ เราจะรีบบี้ทันที...... อาจจะดูโหดร้าย แต่เรารับไม่ได้จริงๆ กับการถูกระรานจากไอ้มดตัวเล็กๆนี่ ไหนจะนอนๆอยู่ดีๆ แม่งมากัด....กัดโน่น กัดนี่ กัดอะไรไม่กัด....ที่โกรธแค้นสุดคือ กัดในร่มผ้า อ่ะ ร่มผ้าอะไร คิดเอาเอง โกรธไหมล่ะ ความจริงมันเป็นทางสว่างที่มีมานานแล้ว ซันเจี่ย....จำให้ขึ้นใจ เพราะที่เก่าก็ใช้มาหลายทีแล้ว อะไรมันจะชะงักขนาดนี้ หนึ่งซองถ้วน มดนับพัน แม่งตายเรียบ พันไม่พันไม่รู้ แต่มีมาให้บี้ได้ทุกวัน วันละหลายๆตัว คิดอยู่ว่า แม่งมีเครื่องถ่ายเอกสารป่าววะ? พอกูบี้ แม่งก็เดินไปเข้าเครื่อง ถ่ายแว๊บๆ แม่งออกมาเดินอีกรอบละ จะแยกก็ไม่ออกหน้าแม่งก็เหมือนกัน และสันดานเสียคือชอบกัด......มีครั้งนึง มันเข้าไปทำรังในกล่องแผ่นดีวีดี เปิดมา............สยองเป็นอย่างยิ่ง นับหมื่นกันเลยทีเดียว แม่งเดินกันเป็นแพ แพส้มๆ โอ๊ย หัวใจจะวาย อะไรจะทำร้ายจิตใจกุขนาดน้านนนนนนนนนนนนนน สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือ......เอาสเปรย์ฉีดห้องมา เดินเข้าห้องน้ำ.... วางกล่องบรรจุนรกนั้นลง บรรจงฉีดสเปรย์ พร้อมจุดไฟ ใครไม่เคยไปลองดูได้ ไฟนรกโลกันต์ กูเรียกของกูอย่างนี้ มดนับหมื่น.....ถูกย่างสด..... หอม กรุ่น กลิ่น ไหม้...โอว เยส สะ เข้ จากนั้นมา ก็เกลียดมันเข้าไส้ตลอดมา..... สิ่งมีชีวิตเล็กๆๆ ที่ไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้กูเลย แต่เข้ามาเบียดเบียน มาสร้างความรำคาญ และแอบอาศัยในห้องโดยไม่จ่ายค่าเช่า?? แม่ง ดูมันทำ อยู่กันเป็นแสน ไม่ช่วยจ่ายสักบาท แดกก็โขมยแดกของกู ถ้าแม่งทำประโยชน์สักนิด เช่นเดินเข้าห้องข้างๆ แล้วแบกกระเป๋าตังค์มาให้ กูจะไม่ว่าเลย นี่แม่งไม่ทำ.....ดุมั๊น ดูมัน เออ ว่าแล้วก็กลับมาที่ซันเจี่ย อยากจะรู้สูตรทางเคมีมันจริงๆ อะไรมันจะมหัศจรรย์ขนาดนั้น เพราะ 1 ซอง ผฝข้างใน....ก้งั้นๆเหมือนน้ำตาลแห้งๆ โรยไปตามทางเดินของมด.... ทิ้งไว้ 24 ชม. เท่านั้นแหละ ก็จะไม่ต้องเจอหน้าตาของแม่งอีกเลย..... เป็นเดือนๆ.....อาจจะนานเป็นปีๆ ถ้ามึงไม่กินห่าอะไรในห้องอีกเลย....นั่นก็บ้าไปแล้ว นี่ก้คิดอยู่นะ ว่าไอ้พวกในรังมันคงโกรธแค้น ไอ้ตัวที่หอบเอาซันเจี่ยกลับไป... เฮ้ย ดูสิ กูเอาอาหารมาเยอะแยะเลย ไอ้คนแม่งโง่ เอามาโปรยให้เรา เย้ๆๆๆ ไปขนกลับมากัน... แล้วไง ตายหมู่.............. เฮ้อ...จะสงสารก็สงสารอ่ะนะทำไงได้ ไม่ได้เกิดมาใจบุญมากมายขนาดนั้นอ่ะนะ อาเมน.... 10/5/2008 วันนี้ไม่มีอะไรจาเล่าเพราะ...........เนทนรกอีกแล้ว อีกแล้ว อีกแล้ว เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ววะเนี่ย ใครเคยอ่านบล็อคเรา ย่อมรู้ดีว่า เราพิมพ์ยาวแค่ไหน......... ใช่ๆๆๆๆๆๆ พิมพ์ไปแล้ว เยอะมาก..............เยอะมากกกกกกกกก แล้วไงล่ะ จัดหน้าเสร็จ แก้คำผิด(เคยทำด้วยเรอะ) กด..........Save&Publish นรกมาเยือน........ Page not avalible อยากจะทุบจอคอมให้แตก............... โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากจะบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วไงล่ะ ก็หายไปหมดไง เขียนตั้งแต่ห้าทุ่ม.... นี่ก็เที่ยงคืนสี่สิบ ดูสิ เวลาที่หายไป หายไปกับ Just one click นรกๆๆๆๆ นร้ก นรก นรกกกกกก แล้วไงละ ด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญ(รุ่นใหญ่) ข้าขอสัญญาว่าต่อไปจะไม่โง่อีกแล้ว ถ้าพิมพ์เสร็จจะไม่ลืม ก็อป แล้วไปแปะ ในWord ก่อน ฮือๆๆๆๆๆ แล้วไงล่ะเรื่องวันนี้เราต้องพิมพ์ใหม่หรอ... มีคีย์เวิร์ด...เราจะย่อให้ เอาไปแต่งกันเองนะ เราหมดอารมณ์เขียนแล้ว วันนี้เขียนมันส์ด้วย อยากอ่านหรอ.....แหวกสมองเราเข้าไปอ่านนะ ไม่ขง ไม่เขียนแล้วโว้ย วันนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เช้า แดดส่อง ซักผ้า ตาก ร้อน ล้างรถ ฝนตก ข้าวซอย โสภาพรรณ ซอยเนื้อ ซอยหมู เซ็ง หาเพื่อน ฉีดยาหมา เดินวิลล่า กลับมา........ เออ แค่เนี้ย เราเขียนไปประมาณ 100บรรทัด.... ทำไปได้ แต่ไม่มีอีกแล้ว ถ้านี่.......คราวนี้ พอกดส่ง แล้วมันเสือกหายอีก กุจะเว้นหน้าปล่าวให้แม่งเลย...........คอยดู เออ...แล้วก็ไม่คิดจะเซฟเลยนะ ไม่เซฟอ่ะ ลองของเว้ยๆๆๆ 10/4/2008 โดนงัด...หลังจากประชุมเสร็จวันนี้.... ทุกวันศุกร์ เราจะต้องมีการประชุมประจำอาทิตย์ ก็เป็นการเล่าเรื่องสรุปของทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็เป็นการดีนะ แต่บางอารมณ์ ก็ก่อเกิดความง่วงมากมาย เพราะนอกจากเขตของเราแล้ว.... เราก็ไม่ได้อยากจะฟังเขตของคนอื่นเท่าไหร่ จะฟังและสนใจบ้างก็เรื่องที่มีปัญหามากๆเท่านั้น บางทีก็พูดกันยาวยืด.... ง่วง อยากนอนในห้องประชุมมากมาย วันนี้เลิกไว ก็ลงมาเดินออกไปที่รถไปหยิบของ ก็เจอคนข้างๆออฟฟิสมาบอกว่า.... บ้านหลังสุดท้ายโดนงัด เออ...พอดีเป็นบ้านคนที่เรารู้จักซะด้วย (พอดีไปคุยกะเขาไปทั่วน่ะ เลยรู้จักไปซะหมด) ก็ไปดู น่าสงสารมาก.... สภาพพี่เขา นั่งอยู่บนจักรยาน ในบ้าน หันหน้า...เข้าฝาบ้าน ไม่สนใจอะไรเราเลย คุยโทรศัพท์ เงียบๆ ขาก็ปั่นจักยานไป อยากถ่ายวีดีโอเก็บไว้จังเลย มันเป็นช่วงเวลาที่คงจะเศร้านะ เพราะบ้านพี่เขาเนี่ย จะว่าไปแล้วก็ดู.....เหมือนจะรวยที่สุดในหมู่บ้านละนะ มีรถมากมายหลายคัน....แปะตราที่ทุกคนเห็นก็....ต้องบอกว่าแพง..... ตัดกลับมาที่ภาพเดิมๆ เป็นภาพของความสิ้นหวัง.... เพราะคุณป้าแม่บ้าน... ก็ดีใจหาย เราไม่ได้ถามอะไรเลย ป้าแกเล่าหมดเกลี้ยงเลย บางทีมันก็เป็นการไม่ดีนะที่ป้าแกเล่าซะหมดอย่างนั้น เพราะ พี่แกก็นั่งอยู่ด้านใน เราคิดว่าเขาคงไม่อยากได้ยินอะไรแบบนั้น ป้าแกก็แปดหลอด....เล่าซะดัง เอาอะไรไปบ้าง ทำอะไรยังไง ทุบกระจกตรงไหน หยิบเครื่องเพชรอะไรไปบ้าง เงินสดเท่าไหร่ พระเครื่อง........และก็บอกว่าคงหลายแสน........หรืออาจะหลายล้าน ที่ยังประเมินไม่หมด... ที่เล่ามาเนี่ย เพราะมันทำให้เรานึกถึงเรื่องที่บ้าน เพราะบ้านแม่ที่นครสวรรค์ก็เคยโดนงัด... แม่เราต้องออกไปทำงานไม่เป็นเวลาเท่าไหร่ แล้วแต่โรงพยาบาลจะตาม แม่บอกว่าเวลาเพียงเล็กน้อย คนพวกนี้สามารถ.... มันคงจะต้องมีการเก็บข้อมูลที่ดีมากแน่ๆ เพราะจะต้องรูเวลาเข้าออกของคนๆที่มันสนใจ แม่บอกออกไปเข้าเคสแป๊บเดียว กลับมาก็โดนไปหมดแล้ว แม่เราวิตกจริตตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา.... กังวลทุกอย่างที่จะกังวลได้ ตอนแรก...บ้านเราก็จะออกแนวสวนสวยๆ มีต้นไม้มากมาย พอเกิดเหตุการ์ณขึ้น แม่ก็ตัดต้นไม้ไปหมดเลย กลายเป็นบ้านโล่งๆ ในบ้าน เมื่อก่อน จะเคยเปิดหน้าต่างทุกบาน ตอนนี้แค่เดินออกไปซื้อของข้างนอกไม่นาน แม่ก็จะปิดหมด.... คนกลุ่มนั้น ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป.... แม้เราจะป้องกันตัวเองแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถจะป้องกันมันได้เลย แค่ชะแลงอันเดียวมันก็สามารถแล้ว ตอนนี้ที่บ้านเรา..........กลางคืน สว่างอย่างกับกลางวัน เพราะแม่ติดไฟรอบบ้าน เยอะมากกกกกก นับคร่าวๆ ร่วมสิบดวง ติดแบบ....เอ่อ แทบจะไม่มีช่องว่าง ซื้อเครื่องตั้งเวลามา พอหกโมงปุ๊บ ไฟเปิดปั๊บ... สว่างโร่เลย โอเค มันทำให้สบายใจ... แต่เราไม่เอาหรอก เราจะให้แม่ย้ายออกมา ขนาดหมู่บ้านที่อยู่เนี่ย ถือว่าใหญ่ที่สุดในนครสวรรค์แล้ว แต่ยามเนี่ยห่วยสุดๆ...... ไม่สามารถทำห่านอะไรได้เลย ตอนนี้ก็รอแค่เพียงน้องเรียนจบ ก็จะให้แม่เลิกทำที่นครสวรรค์แล้ว ให้เข้ามากทม.ดีทีสุด เพราะเราคงไม่คิดจะกลับไปทำงานที่นครสวรรค์แน่นอน ให้แม่ย้ายเข้ามาดีกว่า เข้าทำโรงพยาบาลเอกชนในนี้อีกสักปี น่าจะดี แล้วก็พักเถอะ พอแล้วแม่ แม่เหนื่อยเเล้วเนอะ.... รอไอ้น้องตัวดีฝึกงานก็น่าจะโอเคแล้ว ไม่นานๆเราก้จะได้มาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง...... แบบไม่ต้องไปกลับ......อีกต่อไป
ปล.เขียนอะไรซอฟท์ๆก็เป็นนะ... 10/2/2008 เจ็บใจนั่งแกะส้ม ป่อย ป่อย ป่อย.... เราเนี่ยมานั่งๆคิดดูแล้ว เป็นคนซื้ออะไรเยอะเกินเหมือนกันนะ... ในมุมของ การซื้ออะไรที่มัน ไม่คุ้นเคยน่ะ.... อย่างส้ม นรก เนี่ยแหละ ตัวอย่างที่....... ชัดเจน....นี่แหละรักที่โตเต็มใจ ที่ไม่ช้ายยยยยยยยยแค่.... เอ่อ...ก็นะ เราไม่ได้รู้จักร้านเค้าเลย ไม่เคยซื้อมาก่อน เจอกันครั้งแรกก็เอาซะ 3 โล.......ช่วงนี้เป็นอะไรกับ 3 เนี่ย? แล้วเป็นไงล่ะ เปรี้ยวสะบัดช่อ.... ตอนนี้ยังเจ็บใจตัวเองไม่หาย นั่งกิน บางลูกนะมันเปรี้ยวมาก แถมฝาดอีก โอย สวรรค์จะลงโทษอะไรเรานักเนี่ย.. บางกลีบ...แค่แกะ แล้วเอาปากดูดๆน้ำนิดนึง แค่นั้นแหละ ที่เหลือ คายทิ้ง มันไม่ไหวแล้วอ่ะ ตอนนี้เหลือประมาณโลกว่าๆ ใครจะเอามั่ง ส่ง EMS ฟรี เน่าห้ามส่งคืน เอามันไปฝังก็ได้ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ยัง ยังไม่หนำ... กลางวัน ไปกินเตี๋ยวเนื้อมา ก็ร้านประจำอะนะ ก็ซัดไปสองชาม...แบบพิเศษ อะไรมันจะขนาดนั้น พูดง่ายๆก็คือ อิ่ม (มากๆ) แล้วไง เดินออกมาหน้าร้าน เจอร้านขายขนมว่ะ เลี้ยวเข้าไปซะงั้น เป็นร้านรถเข็นธรรมดา บอกได้เลย ว่าไม่เคยเห็น หรือไม่สนใจมาก่อนก็ไม่รู้ รู้แต่เมือก่อนจะเป็นร้านขายขนมถ้วยอ่ะ.... วันนี้เป็นร้านพวกขนมไทย ใส่ไส้ ถั่วแปป กุ๊ยช่าย ไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้ ชอบกินใส่ไส้มาก....ถ้าไปบางพลีต้อง ไปกินที่ร้านเฮียปิง เออ...ติดใจ เลยชอบกิน เป็น..เอ่อ ขนมกะทิป่ะ นุ่มๆ ห่อในใบตอง ไส้ก็จะแล้วแต่ร้าน ส่วนมากจะเป็นมะพร้าวปรุงหวานๆ นั่นคือไส้ ส่วนกะทินั้น ถ้าร้านที่เราคิดว่าอร่อยก็ควรจะเค็มนิดๆ เพราะไส้จะหวานๆ มันจะตัดๆกันพอดี หาอร่อยๆยากแล้วนะ แถมเเพงอีก เอ่อ อีกร้านก็ร้านขนมหน้าร้านผัดไทยทิย์สมัย(เป็นอะไรกับร้านนี้มากไหมเนี่ยเรา) ก็อร่อยอ่ะ เชิญไปลอง วันนี้เจอ...ใส่ไส้ที่นี่ มีหรือจะไม่ลอง ก็...เดินไป เจอะเข้ากับขนมหน้าตาเหมือนใส่ไส้ ห่อใบตอง แต่ไซส์ มันเอ่อ จะเรียกว่า บิดาขนมใส่ไส้ก็น่าจะได้ เพราะปกติที่เจอมันจะอันไม่ใหญ่มาก ขนาดพอคำ นี่มัน ขนาดน้องๆห่อหมกปลาช่อนเลย มันต้องมีดี มันต้องมีดี คิดในใจยังงั้น ก็เดินเข้าไป " พี่ๆนี่ใส่ไส้ป่าวเนี่ย ทำไมอันใหญ่จัง" "ก็ใส่ไส้อ่ะน้อง เห็นเป็นอะไรล่ะ?" "ผมนึกว่าห่อหมกนะเนี่ย อร่อยไหม?" "อร่อยสิ พี่ทำเอง" "ไส้เยอะไหมอ่ะ" "โอ๊ย กะทิอร่อย มันจะเค็มๆ" (ดูมัน ตอบโครตตรงคำถามเลย) "ขายไงอ่ะ" "อันละ 5 บาท" พระเจ้า!! อันเท่าห่อหมกปลาช่อน แต่ราคาถูกมาก.... มันต้องมีดี มันต้องมีดี.... ป๊าบๆๆๆๆ 4 อัน เอ่อ เนี้ยอ่ะ มันจะเป็นโรคอะไรไม่รู้ เวลาจะซื้อของ ทำไมต้องซื้อให้มันเลขลงตัวด้วยอ่ะ? นี่ก็คิดแว๊บในหัวเลยนะ อันละ 5 บาท ต้องหยิบ 4 อัน จะเป็น 20 ทำไม? ซื้ออัน สองอัน จะตายไหม เคยกินก็ไม่เคยกิน จะซื้อไปทำไมเยอะๆวะเนี่ย? อิ่มก็อิ่ม เตี๋ยวสองชามแล้วนะ (แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดแบบนั้นอ่ะดิ) หยิบมาสี่ ขึ้นรถมา แกะป๊าบ.... พระเจ้า อันใหญ่มาก ทุกทีต้องกระเดือกคำเดียวได้หมด ปากระดับเรา กำปั้นยังงับหมด แต่ต้องยอมให้แก่ บิดาขนมใส่ไส้อันนี้ อะไรกันนี่ อะไรกันนี่.... ถึงขั้นต้องจอดรถกินกันเลยทีเดียว เพราะหากขับไป จะต้องตายเพราะใส่ไส้แน่นอน ดูท่าทางกินลำบากด้วย กัดคำแรก....เคว้งคว้างมาก... ไส้กูไปไหน? สัมผัสได้แต่ กะทิ และกะทิๆๆๆๆๆๆๆ เชี่ยเอ้ย แม่งหลอกกู ถึงว่า ไม่ยอมตอบว่าไส้เยอะไหม ชื่อขนมก็บอกอยู่แล้ว "ขนมใส่ไส้" มึงต้อง represent ไส้สิ มันถึงจะถูก นี่อะไร นี่อะร้ายยยยยยย กัดคำที่สาม เจอไส้แล้ว แม่งไส้เบี้ยวอีก เอียงไปทางขวา.......... เป็นก้อนกลมๆๆ ขดตัวอยู่ปลายขนม โอว...... สัมผัสแรกกับไส้ อ่า มันช่างจืดชืด รสสัมผัสนี้...มะพร้าว จืดๆๆๆๆๆ เชี่ยเอ้ย มึงจะงกน้ำตาลไปไหนวะเนี่ยยยยยยยยยยยยย โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ อยากร้องไห้เลยอ่ะ ซื้อส้มมาก็โดนหลอก ซื้อขนมมาก็โดนหลอก จะโดนหลอกไปถึงไหนกัน ฮือๆๆๆๆ เนี่ยแหละ การที่เราชอบซื้ออะไรที่มันเยอะเกินไป ทั้งๆที่ไม่รู้จัก ไม่คุ้นเคย ใช่ไง คนที่ช้ำก็มีแต่เรา เหมือนเราจะมีรักใหม่อ่ะ เราจะทุ่มเทมากเกินไป.... มากเกินไป ทั้งๆที่เราไม่ได้รู้อะไรกับเขาเลย ยังไม่ทันได้ศึกษา ได้ดูใจ(จะตายแล้วเรอะ) เราก็มันจะให้ใจไปก่อน (เป็นกันมั่งไหม?) แล้วไง สุดท้าย ก็มีแต่ช้ำ..... หายากที่จะเจอ....ส้มร้านอร่อยภายในร้านเดียว ขนมอร่อย ภายในการซื้อครั้งแรก... อนิจจา.... ปล.เจ็บใจ ปล.ส้มเปรี้ยว... ปล.ไส้กูไปไหน? 10/1/2008 อย่าไปเชื่อ....วันนี้เอาอีกแล้ว โดนกักตัวไว้ที่ทำงานอีกแล้ว เพราะอะไรอ่ะหรอ ไม่รู้อ่ะ แต่ไม่ยอมให้กลับซะงั้น ก็ต้องห่อของส่งลูกค้าเป็นร้อยชิ้น.... ก็ห่อกันไป ตามสูตร....พอห่อเสร็จ กินข้าวๆๆๆ โครตจะสูตรสำเร็จเลย กินข้าวอีกแล้วววววว ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะดีใจ ไม่ต้องหาข้าวเย็นกินเอง แต่เราไม่ใช่ อยากไปออกกำลังกายมากกว่า เราอ้วนขึ้นมากเลย เพราะพี่ๆเขาใจดีมากๆ เราก็ชอบกิน พี่ก็ชอบเลี้ยง เป็นไงล่ะ....อ้วนนสมปรารถนา ก็.....หม่ำๆไป(อีกแล้ว) คือ พอดีเป็นออฟฟิศที่อยู่กันแบบครอบครัวน่ะ เขากินกัน เราไม่กิน มันจะกลายเป็นลูกนอกคอกไปน่ะสิ (คิดเอาเองป่าวหว่า) ก็....กินไป.....เม้าท์กันไป พออิ่มก็ขี้เกียจ นั่ง...ย่อย....คอย...เวลา กรรม ปาไปสามทุ่ม..... อีกแล้ว ไปคืนการ์ตูน แต่วันนี้เป็นอีกร้าน ไปคนละทาง ไกลพอกัน ใช่แล้ว...... วาบความคิดเริ่มทำงาน เราต้องทำโทษตัวเอง ด้วยการออกกำลังกาย เผาผลาญ สิ่งที่ยัดอหิวาตกโรคลงไป ใช่.......เราจะวิ่ง เราต้องวิ่งไป เอ่อ เกริ่นก่อน ไม่เคยคิดว่าจะวิ่งไปเลยมาก่อน เพราะว่ามันไกลนะ....ขนาดขี่จักรยาน(คู่ใจ)ไปก็ ประมาณ 20-30 นาที แล้วนี่มันช่างกล้า จะวิ่งไป.... ป๊าบ....กลับมาถึง สี่ทุ่มเข้าไปแล้ว อ๊ะ ไม่เป็นไร เราออกจะวิ่งเก่ง วิ่งสามกิโลสบายๆ.... หารู้ไม่ นี่มัน มากกว่าสามกิโลแน่นอน เอาไว้พรุ่งนี้จะจับไมลล์รถ ว่ากี่กิโล ก็ เอาขึ้นมาเปลี่ยนชุด ใส่รองเท้า.... ก็ดันไปเอารองเท้าบาสคู่ที่ไม่ค่อยได้ใส่มาซะงั้น เด๋วมันจะน้อยใจ ซื้อมาก็ไม่ได้ใส่ ก็ พากันไป สะพายเป้ ย้อยๆ....ออกวิ่งกันไป ก็ตอนแรกๆ ก็ชิวๆ สบายๆ วิ่งไป...เอาละ ชักซวย รองเท้ามันรัด.... ฝ่าเท้าเริ่มเจ็บปวด เป็นตะคริวเล็กๆ เบื่อจริง สงสัยจะวอร์มไม่พอ ก็กัดฟันวิ่งไป.... เจอหมา แม่งเห่าอยู่ได้ น่ารำคาญมาก ก็ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนดี.........ฆ่าตายหมดแล้ว(เออ แค่คิดก็บ่งบอกแล้วเนอะ) วิ่งต่อไปอีกสักพัก... รองเท้ากัด โอ๊ย อะไรกันวะเนี่ย วิ่งมายังไม่ถึงครึ่งทางเลย จบแล้วชีวิต ปวดขา ตะคริวกิน หมาเห่า หมาเห่า มาเห้า....และรองเท้ากัด... กรรมเวรของกูจริงๆ กะจะออกกำลังกาย กลายเป็นทำร้ายตัวเองอย่างน่าอเน็จ อนาถ จะย้อนกลับไปก็อายจิต...(อายจิตว่ะเฮ้ย คิดได้ไง) คืออารมณ์ แบบ ตั้งใจแล้วไง จะกลับตัวก็ไม่ได้ ก็ทู่ซี้วิ่งต่อไป วิ่งๆ วิ่งๆ วิ่ง.......เดินดีกว่า ทรมานชิปเป๋ง.... เหงื่อโทรมกาย รถแอบเฉี่ยว ขาล้า แง้ๆๆๆๆๆๆ ทำไมเป็นอย่างนี้นะ ก็หันมองนาฬิกา....22.43 เออ...........วิ่ง บวกเดิน จากห้องมา22.05 เกือบ 40 นาทีอ่ะ...โอว มาย.... แล้วขากลับอีก...ต้องเดินกลับแน่เลย วิ่งไม่ไหว เลือดออกซิบๆที่ขาแล้ว เลือดออกแม่งทุกวัน สงสัยจะซาดิสม์ เลือด หิวเลื้อดดดดดดดดดด กว่าจะกลับถึงห้อง ห้าทุ่ม.......ครึ่ง...... นึกถึงสมัยกูเป้นลูกเสือ และร.ด.ขึ้นมาทันที ไม่นึกว่าในวัยย่าง 30 ต้องกลับไปเดินทางไกลอีกรอบ ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ........ แต่ถามว่า ให้ทำอีกไหม... ตอบแบบโง่เลย......ว่า ทำ (เออ เมิ่งมันไม่เคยเข็ดกับอะไรอยู่แล้วนี่) อ้าว เข้าเรื่องกับหัว Title ดีกว่า แหมๆ อย่าคิดว่าจะปล่อยผ่านไปนะ วันอาทิตย์ที่แล้ว ไปตลาด บอง มา เช่.......มา(มึงจะตั้งให้ชื่อมันฝรั่งเศษไปไหนเนี่ย) ก็หลังจากเล่นบาสเช้า....ไม่เหมือนทำวัดเช้านะ ก็ขากลับแวะเดินตลาดไฮโซหน่อย โอว เข้าไปเด๋วนี้ดูดีขึ้นมากมาย รถวิ่งทางเดียว ไม่มีสวนกันอีกต่อไป มีที่จอดรถ....เป็นตึกสูง... แต่คนก็ยังจะแย่งจอดกันข้างทางเข้า ไม่รู้แม่งเป็นอหิวาตกโรคอะไรกัน เพราะ หลังจากเราขับรถออกมา ชั้นจอดรถ และทางออกมีที่จอดรถเป็นล้าน แต่แย่งจอดกันตั้งแต่เลี้ยวเข้าประตูกันทำไมวะ.... เออ ไปว่าเค้า กูเองก็จอดคันที่สามจากทางเข้าเหมือนกัน พอลงไปเดิน....เดิน....มีแต่ของราคาสูงมากมาย ขนมจากญี่ปุ่นมากมาย และไม่อยากจะมองดุว่า......มีขนมจากจีนไหม คาดว่าคงจะมีผสมเมลามีน.... อะไรไม่แค้นใจเท่า....... ร้านผลไม้ ที่นี่มันต้องเป็นแดนสนทยาแน่นอน ไม่ต่างกับเยาวราช มีแต่ผลไม้แปลกๆ หายากๆ สวยๆ งามๆ ลูกโตเท่าควาย..... และ....ราคาแพงสัด.... เราเหรอ...ไม่ได้สนใจผลไม้นอกอะไรเลย ที่สะดุดตาคือ......... ส้มบางมด เจ็ดจรเข้..... เราชอบมาก ส้มเชี่ยไรเนี่ย ชอบตั้งแต่เด็กแล้ว เกลียดไอ้ส้มธนาธร ส้มโชกุน ห่าเหวอะไรเนี่ย........ แม่ง ไม่เคยอร่อยเลย ในสายปากกูเนี่ย สวยแต่รูป ไม่คิดจะจูบ เลย ผิวใส เหลือง มัน วาว มึงจะสวยไปทำไมวะเปลือกเนี่ย.... พ่องกินเปลือกหรอ ก็เข้าใจนะว่าเป็นส้มไหว้ แต่ที่มันเลวกว่านั้นคือ ส้มทั้งหมดบนโลก...(เอออันนี้เวอร์) แค่ในไทยพอ โดนเคลือบผิวด้วย ด้วย ด้วยอะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่แม่ง ทำมือเปื้อนมากกกกกกกกกก มือจะเปื้อนมากกกกกกก เวลาแกะไอ้ส้มเปลือกมันๆวาวๆเนี่ย เกลียดมันๆๆๆๆๆ ถ้าใครไม่ได้เป็นอัมพาตครึ่งล่าง และไม่ได้กระแดะจนเกินไป น่าจะเคยแกะไอ้ส้มเคลือบผิวนี่ด้วยตัวเอง มันจะเหนียวๆ ดำๆติดมือ.... และคิดดูดิ เราก็จะเอามือสกปรกๆนั้น หยิบส้มเข้าปาก เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่า.... อ่ะ วกมาเรื่องเดิม ส้มบางมด ส้มบางมด ที่ใครๆก็คิดว่ามันสูญพันธุ์ไปจากโลกแล้ว ท้าเลย สิบบาทเอาขี้หมากองนึงเลย ไปบางมด หาให้ตาย แม่งก็ไม่ทีทางเจอสวนส้มบางมดอีกแล้ว.... เขาหนีไปปลูกนอกโลกกันแล้ว ใครปลูกส้มบางมดจะโดนฆ่า(หรือไงวะ) เพราะมันจะผิวไม่สวย จะกระดำกระด่าง ลูกจะเบี้ยวๆ ลูกจะใหญ่ๆ.... หัวจะบวมๆปูดๆ แต่แม่ง อร่อยเหี้ยๆ.... เคยเป็นเด็กกันไหม? เออเด็กเด๋วนี้ไม่เคยกินกันแล้วมั้ง ตอนเราเป็นเด็ก ส้ม นั้น...ช่างอร่อยเสียนี่กระไร... หวาน เม็ดส้มใหญ่ๆ.....กินแล้วสดชื่น อย่าไปเปรียบเทียบกับไอ้ส้มไหว้ หลอกลวงเด๋วนี้เลย เปรี้ยวจี๊ด เนื้อส้มเม็ดเล็กๆ เปลือกมันๆ วาวๆ แต่แม่งทำกูมือดำ แล้วไงล่ะ แล้วไง เรามาเจอมันที่ บอง มา เช่ ส้ม บางมด.... ที่เราเฝ้าฝันหา ทุกวันนี้กินน้ำส้มอยู่ที่เดียว คือ ที่ร้าน ผัดไทยทิพย์สมัย ร้านนี้มีน้ำส้มอร่อยมากกกกกกกก ถึงมากที่สุด ขวดละเท่าไหร่จำไม่ได้แล้ว ล่าสุด ขวดละ 70.....ไม่รู้แปรผันตรงกับอะไรหรือเปล่า เราก็เดินป๊าบไปเลย หน้าร้าน ส้มโลละ 35....3โล 100 (มึงลดให้กู 5 บาทเอง) เราก็เดินไป " พี่ ส้มหวานไหม" "หวานน้อง ชิมได้" แกะ ชิม ป๊าบ... เออ อร่อยว่ะ "กี่โลดีน้อง" เอ่อ....."สามโลร้อยไปเลยน้อง ส้มพี่อร่อย" ด้วยความงุนงง "เอามาสามโลก็ได้พี่ เลือกให้ด้วยเลยละกันนะ เอาหวานๆแบบที่ชิมนะ" ป๊าบๆๆๆ หยิบ ป๊าบๆๆๆ แป๊บเดียว สามโล จ่ายเงิน กลับบ้านด้วยใจกระหยิ่ม....กูมีส้มอร่อยกินไปทั้งอาทิตย์แล้วโว้ย กลับมาก็นั่งล้าง อย่างบรรจง เอาใส่ถุง แช่เย็นไว้ ไว้จะกินหลังเล่นบาสให้ช่ำใจไปเลย.... ตกค่ำ....หยิบสาม ไม่รู้เป็นโรคอะไร เวลาจะกินส้ม จะหยิบออกมาทีละสามลูก... เผื่อลูกหนึ่ง ไม่อร่อย ลูกสองอาจจะดี ลูกแรก...แกะ....อ้าว ทำไมติดเปลือกวะ แกะยาก...หวงเนื้อ เอ่อ เริ่มเข้าทาง.... กลีบแรก...เข้าปาก...... อ่า เชี่ย...ส้มปรี๊ด...... เปรี้ยวบริสุทธ์ แทบจะทิ้ง ก็กัดฟันกินไปจนหมด... ฝากความหวังไว้ที่ลูกที่สอง... เหมือน เด จา วู อิ ห่า รากกกกกกกก แม่งเปรี้ยวเหมือนกัน นรกเรียกพี่แล้ว.... ลูกสาม กุจะทำแฮตทริกแล้ว แดกส้มสามลูก เปรี้ยวหมด.... เป็นจริงดังคิด แทบจะขว้างทิ้ง....แม่ง เปรี้ยวหมดเลยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย กลับไปนั่งพิจารณาส้มอีกที ภายนอกมันเหมือนส้ม....บางมด... คือ ดำๆ ด่างๆ เหมือนเลยล่ะ ความจริงมาเฉลยคือ.... มันคือส้มไหว้......ที่ไม่ได้เอาไปล้าง และขัดเคลือบนั่นเอง......... กุจะบ้า โดนหลอก...ให้ซื้อส้มไหว้ที่ไม่ได้เคลือบผิวมา.... ในราคาแพง......... ฉะนั้น อย่าไปเชื่อไอ้ส้ม บางมด ที่ตลาดนี้เด็ดขาด........ ส้ม บาง มด.......................ที่ไม่ได้ขัด เคลือบ โอว..........แล้วเหลือออีกสองโลครึ่ง.........กูจะไปละลายแม่น้ำที่ไหนวะ.... พงเพลงไม่ป่ง ไม่แปะแล้ว กำลังเศร้า...โดนหลอก นรกจริงๆ... 9/30/2008 เรื่องของเรื่องอีห่ารากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(อ้างอิงจาก เดี่ยว7 ว่ามันสุภาพ) เขียนบล็อคไปล้านแปดบรรทัด เนทเน่า กำลังตัดแต่งอยู่เลย พอ Refresh กลับมา แง่ง...หายหมดเลยยยยยยยยยย ไม่เป็นไร เขียนใหม่ได้....กุโรคจิต ชอบเขียนยาวๆ แล้วไม่ยอมเซฟ สมน้ำหน้ามัน อ่ะเอาใหม่ โอ๊ยยยยยยยยยยย ทำใจไม่ได้โว๊ยยยยยยยยยยยยยยย เขียนตั้งนาน แล้วใครจะไปจำได้หมดฟระๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เติม "ก" เข้าไป อ่ะ เอาใหม่จริงๆแล้วทีนี้ เรื่องของเรื่อง คือ...ไม่มีอะไร มันเป็นเรื่องไร้สาระน่ะนะ แต่ก็อยากจะบันทึกโลกเอาไว้ วันนี้ เรามีประชุมออฟฟิศ แต่ก็มีภาระคือต้องเอาการ์ตูนไปคืน ไม่อยากเสียค่าปรับ และก็จะได้ขี่จักรยานออกกำลังกายไปด้วย(ร้านอยู่ไกลง่ะ) ก็ประชุมกันไป เลิกไม่ดึกหรอก (เราออกมาดึกเอง เพราะมัวแต่นั่งเล่น) ก็กลับมาห้อง ดูเวลา อ้าวใกล้เวลาร้านปิดแล้วนี่หว่า.... ก็รีบจัดแจง เปลี่ยนเสื้อผ้า ป๊าบ วิ่งไปจับจักรยาน ที่อายุอานามก็สิบกว่าปีแล้ว ก็ยังปั่นได้อยู่ละกันน่า ก็ปั่นๆไป เอี๊ยด อ๊าดๆ ไปทางลัด ผ่านป่า...ถนนบรรลัยมาก ขุขระตลอดทาง ทำเอาเสียเวลามากมาย พอเลี้ยวเเว๊บบบบบบบบ เข้าทางตรง วิญญาณนักปั่นเข้าสิงทันที ยกตัวขึ้น....ยืนปั่น เตรียมออกตัวเต็มที่ เข้าเกียร์สูงทันที ปั่นหนึ่ง ปั่นสอง ปั่น ป๊าบบบบบบ โซ่หลุด.....หลุดแบบ พรืดดดดด ขาเกิดอาการเคว้งคว้าง.... หน้าอกกระแทกเข้ากับแฮนด์จักรยาน ขาขวา ตีเข่าเข้าที่แฮนด์ข้างขาว ขาซ้าย ปะแหลด(ภาษาอะไรวะ?) ลงพื้น.....อย่างรวดเร็ว เกิดอาการ กระแด่ว ขาซ้ายขึ้น เหมือนผีกระโดดอ่ะ เมื่อสักสิบกว่าปีที่แล้ว แต่แด่วขาเดียว ก็จากการที่รถมาเร็วมาก ประมาณ 60 กม./ชม. อ่ะ ไม่ได้โม้นะ เราอ่ะ นักปั่นน่องเหล็ก ไม่เชื่อมาให้ลองเตะก้านคอได้ ในใจก็คิดว่าหน้าแหกแล้ว............ เหมือนมะสัก สามปีก่อน.... ก็กับจักรยานคันนี้แหละ ขี่ไปเล่นบาสทุกวัน ก็ปกติ เย็นกลับจากมหาลัย ก็ไปละ ปั่นๆไป ทีนี้ ก่อนจะเข้าสนามบาส มันจะมีฟุตบาทอ่ะ ทุกที ก็จะโชว์เหนือด้วยการยกล้อ....พลังแขนอันแข็งแรง ก็จะพาตัวเองและรถขึ้นฟุตบาทได้อย่างง่ายดาย แต่คราวนี้มันไม่อ่ะ แขนมันดันเปลี้ยอ่ะ ยกไม่ขึ้น ทีนี้ เกิดอะไรขึ้นล่ะ ฟุตบาทมันสูง ล้อหน้าชนเข้าไปเต็มรัก....(มันไปรักกันเมื่อไหร่) ตามหลักพลศาสตร์สากล(เกี่ยวอะไรเนี่ย)....ล้อหน้าหยุด ล้อหลังย่อมลอย หมาน้อยยังรู้ เกิดกายกรรมข้างถนนแน่นอน ล้อหลังยกข้ามหัวฟ้าว.......... หน้าพุ่งลงพื้น.... เป็นการเอาหน้าปกป้องตัวเองอย่างแท้จริง(โปรดอย่าโง่ทำตาม) เพราะแขนมันจับแฮนด์รถอยู่ เลือดโทรมคาง....คางแตก....ซะงั้น เจ็บและอาย เพราะมันเกิดขึ้นข้างถนน ถนนเข้าซอยวัชรพล ที่มีรถยัดทะนานกันเข้าซอยมากมายที่ซู๊ดดดดดดด รีบจัดแจงจัดระเบียบตัวเอง หอบร่างอันน่าอับอาย ขี่หนีไป ไปไหน.... หน้าด้านไปเล่นบาสต่อ หมอ เหมอไม่ไปหา ก๊ากๆๆๆ เลยเพี้ยนๆยังงี้แหละ อ่ะ กลับมาต่อ...แต่คืนนี้ไม่เป็นอย่างวันนั้น หลังจากเกิดอาการกระแด่วๆ..... แด่วไปสักพัก เรารู้สึกถึงความสามารถในการบังคับ เราสามารถใช้เพียงเท้าซ้ายข้างเดียวหยุด มันได้....รถก็ไม่ปัดจนล้ม ทำให้เรารอดจากอาการหน้าแหกไปได้.... ในใจคิดว่า........แย่แล้ว จบแล้ว ชีวิตเรา ต้องมาตายเพราะจักรยาน... ไม่เลย จากนั้นมานั่งสงบสติอารมณ์ ไม่สิ ขี่สงบสติอารมณ์ ถ้ามัวนั่ง ร้านปิดแน่ ก็มาคิดได้ว่า เราควรจะโทษไอ้รถที่มันเก่า........... หรือเราจะขอบใจมันดีที่ไม่ได้ทำให้เราซวย เพราะอย่างน้อยมันยังชินมือ.... เหมือนกับเวลาเรามีใครสักคน ข้างๆเรา เราไม่รักแล้ว แต่ก็ทิ้งไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่า ถ้าทิ้งไป เจอจักรยานคันใหม่ ที่แรงกว่า อาจจะทำให้เราขี่เร็วยิ่งขึ้น และอาจจะล้มหน้าแหกไปแล้วในวันนี้.... นั่นไง จำท่อนลงท้ายไม่ได้.... กรรม รอบที่แล้วลงท้ายไว้ดีด้วย เจริญๆนะ เปรียบเหมือนคนเราอ่ะเวลาอยู่กับอะไรเดิมๆ เราก็จะรู้สึกปลอดภัย คุ้นเคย หากเปลี่ยนไปเจออะไรใหม่ๆ มันอาจจะทำอันตรายเราได้ สรุป เราควรจะเลือกจักรยานเก่า หรือคนรักใหม่ดี( มันเอามารวมกันได้ไงเนี่ย) อ่านมาถึงตรงนี้ หากมีลำโพง คงได้ฟังเพลงไปแล้ว (ฉะนั้นหากไม่มีลำโพง ก็ไปซ์อมาส่ง มาเสียบซะนะ) เราชอบเพลงนี้นะ เพลงปลาทอง...(เอ่อ เขาเรียก เพลงความจำสั้น ต่างหาก)
12/21/2007 ทำ จะ ไร อะ มี ไม่ (เรียงเอาเองว่ะ)น่าเบื่อ....เป็นที่ซู๊ดๆๆๆๆๆๆ
ก็หน้าหนาวปีนี้มันไม่ยักกะหนาว
อยากหนาวๆ มีเสื้อกันหนาว แต่ไม่มีอากาศหนาว
เรื่องสับสนในใจ
มีมากมาย
ไม่มีทางระบายออกเลย
บางที เราเองก็มีอะไรเเปลกๆ
บางทีก็นิ่งเฉย บางทีก็ร้อนแรง
เรารับอารมณ์ตัวเองไม่ได้แฮะ
เอ๊ะ หรือเราจะเข้าวัยทอง
อยากจะเขียนอะไรๆก็ไม่ได้
อันตราย.....
กลัวไปหมด
ช่วงปลายปี ทำงานได้ราบรื่นดีจัง
เพราะไปบูชาพี่ช้างมา.....
เคยสัญญาไว้ว่า ถ้า....จะบูชาเค้ามาไว้
ก็เยี่ยมไปเลย
ที่ทำงาน เกิดวิกฤตอะไรไม่รู้
เรารู้เองดีกว่า
มีคนเข้าใจเราไม่กี่คนเอง
ขอบคุณนะ......ที่เข้าใจกัน
เรื่องข้างนอกน่ะเหรอ มันจบไปแล้ว
อะไรรอบๆตัว มันดูหมุนวน วุ่นวาน
อยู่สบายๆ เรื่อยๆของเราดีกว่า
เอ.....เราว่ามีอะไรจะเขียนให้มากกว่านี้นี่นา
ช่างมันเถอะ นึกอะไรออกเขียนก็เขียนไป
ตอนนี้กำลังรอ กำลังลุ้นอะไรสักอย่าง
ถ้าได้ก็ดี
ถ้าไม่ได้ก็ดี
ถ้าได้ก็ลำบาก
ถ้าไม่ได้ก็จะสบาย
แต่ก็อยากจะได้
ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
ถ้าได้ก็สบายใจ
เอาไว้ถ้าได้ ไม่ได้อย่างไร
จะมาป่าวประกาศกันอีกที
ช่วงนี้ คุยกับใครก็สบายใจ
หมายถึงลูกค้านะ
เพราะถ้าสนิทกันแล้ว คุยอะไรก็ง่ายขึ้น
เอ่อ....เราเป็นคนไม่ค่อยพูดหรือเปล่านะ?
เราไม่ใช่ไม่พูด แต่เราพูดไม่หมดอ่ะ
นิสัยจริงๆ
เราปล่อยอะไรผ่านไปบ้างนะ
ใกล้จะสิ้นปีแล้ว
เราจะสรุปอะไรดีนะ?
สรุปของปีนี้ดีไหม?
ดี............อยากเตือนความจำให้เธอสักหน่อย
ฉันมันไม่ดีใช่ไหมเธอ
ไม่มีอะไรเหมาะสมคู่เธอ วันนั้นเธอเองที่บอกอย่างนี้.....
ต้นปี? ปีนี้ สองพัน ห้า ร้อย ห้า สิบ
เราเข้าทำงานที่มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.....
ด้วยใจจริง เข้าไปตอนแรกไม่รู้จักเลย
แต่เข้าไปแล้ว
บรรลุ
ถึงสัจจะธรรม
ทำอะไรล่ะ?
เป็นผู้ประสานงานวิชาการ
จัดการประชุม สร้างเครือข่ายความรู้
ดูเหมือนจะดี
แต่เราดูแล้วมันไม่มีทางจะเติบโตได้เลย
แต่ทุกคนในนั้นเป็นคนดีหมด
เหมือนกับเราทำงานเพื่อสังคมจริงๆ
ไม่ได้อะไรกลับมาเลย
ได้แต่ความรู้ แต่ความรู้แดกไม่ได้
จริงๆ ก็ไม่ได้เงินถุงเงินถังมาจากไหน
แม่ก็ลากกลับบ้าน(ตั้งหลักกันใหม่)
โดยออกจากงานกลางปี ทั้งที่งานโปรเจคเดินมาได้ครึ่งทางเท่านั้น
แต่พอออกมาเท่านั้นแหละ ที่นั่นก็จบกันเลย
ทีมเราที่เคยดีๆ มันก็ไม่เป็นเหมือนเคย
ทุกคนไม่เข้าใจกันเหมือนเดิม
มีอะไรก็ไม่พูดกัน
เราก็เพียงแต่ตามข่าวจากเพื่อนเก่าเท่านั้นเอง
แต่ทำงานที่นั่นเราก็มีความสุขนะ ได้ไปไหนต่อไหนบ่อยๆ
มีพี่ๆที่ใจดีมากมาย ล้อมรอบเรา
ขอบคุณผ่านสายโทรศํพท์
ความรักช่วงนั้นเหรอ สบายใจ.....
ครึ่งปีหลัง กับการทำงานที่ใหม่ที่เปลี่ยนอะไรๆไปทั้งหมด
เป็นคนขาย เดินสายโปรโมท
ชุดทดสอบจุลินทรีย์.....
สนุกดี......เป็นสิ่งที่เราคิดว่าใช่
ไม่ต้องนั่งเฉยๆ ได้ออกไปไหนมาไหนตลอด
ชีวิตทั้งวัน อยู่แต่ก็ในรถ
แต่ก็ชอบนะ เผาผลาญพลังงานชีวิตดี
พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆที่ทำงานทุกคนดีหมด.....
ยิ่งเจ้านายนะ ดีสุดๆ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาเจอพี่ที่ใจดีมากๆขนาดนี้
ขอบคุณพี่มากครับ
แม้บางทีเราจะไปสาย....บางทีเราก็ทำข้อสอบไม่ได้
ผมขอโทษครับพี่ และจะทำให้ดีมากกว่านี้ในภายภาคหน้านะครับ
ยังมีความสุขมากมายกับที่นี่
ความรักครึ่งปีหลัง เริ่มมีความวุ่นวายมากขึ้น
ซับซ้อนซ่อนเงื่อนสุดๆ
คนที่ดีกับเราก็จะยังอยู่กับเราตลอดไป(เราจะอยู๋กับเขาสิ??)
ใครที่อยู่แล้วมีปัญหาก็ต้องจากไป
บางทีเราไปทำอะไรไว้
เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
บางทีเราเหมือนเด็ก บางทีเราเอาแต่ใจ
ไม่ได้ดังใจเราก็จะโกรธ
เราก็จะงอน
แล้วเราก็จะน้อยใจ
แล้วเราก็จะทำไม่เข้าใจ
แล้วเราก็จะจากไป????
สรุป เราผิด
ขอโทษทุกการกระทำ
ในบางจังหวะของหัวใจนะ.....
ใครได้รับผลกระทบส่วนไหนไป เราขอโทษ
เราทำอะไรๆ ก็เพื่อตัวเราเอง
บางทีเราเอาแต่ใจ
เพราะเราอยากให้คนมาเอาใจ
ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนทนได้
ส่วนคนที่ทนไม่ได้ ช่างแม่งมัน
ไม่ได้ขอให้ใครมาทน.....อยู่แล้ว
ก็รู้อยู่แล้วไง
สันดานเราเลว
เลวจากภายใน
ไม่ใช่จากใครเลย
เลวด้วยตัวเอง แบบบริสุทธิเลย
ทำอะไรเหี้ยๆ
คิดอะไรเหี้ยๆ
ดีแล้วไง ที่ทนไม่ได้แล้วก็ไปซะ
เพราะอยู๋กับเราก็ไม่ได้จะดีขึ้นหรอก
ออกไปหาคนที่ดีกว่าเราเถอะ
ช่างแม่มความรักมัน
ไม่สนอะไรดีกว่า
รู้แค่ว่าวันนี้มีคนดีๆ อยู่ข้างๆก็พอแล้ว
ข้างๆ? รอบๆตัวเลยเนอะ
มีความสุขเพียงพอแล้ว
แม้จะหาแต่ปัญหามาก็เถอะ
มีคนเคยทำนายเอาไว้....
แม่ไปดูหมอมาให้อ่ะแหละ
บอกว่าเราจะเสียก็เพราะเพศตรงข้าม
แล้วเราเพศอะไรล่ะเนี่ย?
คือ ตอนนี้เราก็ยังแยกเพศไม่ออก ก๊ากๆๆๆๆๆๆ
ท่าจะจริง
เรามีแต่ปัญหากับเพศตรงข้ามทั้งนั้น
ต้องพยายามประคองเอาไว้ตลอดเลย
ตอนนี้เหมือนจะรู้
แต่ไม่ยักกะหยุด
จะหมดแล้ว สำหรับปีนี้
ถืแอว่ามีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากขึ้น
กว่าปีๆที่ผ่านมา
เรียนจบ
มีงานทำ
ทำให้ตัวเองมีความสุข
คิดอะไรสุขๆ
มองดูอะไรก็สุขๆ
ชอบกินอะไรดิบๆ........
ยังเล่นบาสได้ อย่างมีความสุข
พอใจแล้วสำหรับปีที่ผ่านมา
ส่วนปีหน้าน่ะเหรอ
อย่าไปตั้งเป้าอะไรกับมันเลยดีกว่า
ไม่ใช่ไม่ทะเยอะทะยาน
แต่ความทะเยอทะยาน เราควรเก็บไว้ในใจ
ทำให้สำเร็จ
ภูมิใจกันเองกับคนรอบๆกาย
อย่าเสิอกทำตัวเก่ง ป่าวประกาศ
เพราะถ้าทำไม่ได้ มันก็สวะของความคิดดีๆนี่เอง......
แรง....แต่จังไร
คนอะไร....เชี่ยสิ้นดี....
ทำไมเราชอบด่าวะ?
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ด่าตัวเองอ่ะสนุกนัก
จะได้รู้ ไม่ทะนงตัว
อยากต่ำๆ ติดดินเข้าไว้
ไม่อยากสูงส่ง
เราว่าคนดิบๆ จริงใจ
ดีกว่าพวกพูดดีๆ
แต่ชอบกัด ชอบประชดเป็นไหนๆ
เพราะมันคงคิดว่าเราโง่ไง
แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้ว....มันยังต่ำกว่าเราซะอีก.....โดยทีมันยังไม่รู้ตัว
พอรู้อย่างนี้ล่ะ เราละสะใจริงๆ เอิ้กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 11/26/2007 Jeedzzzzzzzz นี่เป็นอะไรที่เคยผ่าน
ปรากฏ ในช่วงหนึ่งของชีวิต
วันหนึ่งเคยมี
วันนี้จืดจาง
หายไป
จากใจ
จะไม่มี
อีกต่อไป
ศิลปิน : บอย ตรัย ภูมิรัตน (Boy Trai Bhumiratna) นี่ใช่ไหมอะไร อะไรที่เคยคิด ชีวิตที่มีแต่ฉัน เก็บเรื่องราวที่มันเก่าๆใส่กล่องไว้ มองเห็นแล้วมันปวดร้าว ไม่มีเสียงคุ้นๆของเขาที่เราได้เคยฟัง * เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน ขาดเธอไปวันนี้ จึงได้เจอความหมาย (ซ้ำ *) เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว หมดมุข ก็อปเพลง
แปะสเปซ
ขี้เกียจ
ไม่รู้จะทำยังไง
นั่นแหละ
ทั้งหมด
ที่เป็น.....
11/22/2007 What ThE F.C.U.K......hahahahอ่านๆดูแล้ว
เรานี่ช่างเป็นคนหยาบคายเจงๆอ่ะเนอะ
มีคนเคยบอกว่าเราเนี่ย มีหลายตัวในเพศเดียวกัน
เอ้ย นั่นมันไส้เดือน
เรามีหลายคนในร่างเดียวกัน
บ่อยๆไปที่ไอ้เลวมันจะมาสิง
ก็แยกไม่ได้หรอก ว่ามันจะมาจุติเมื่อไหร่อ่ะ
อยู่ๆมันก็เข้าอ่ะ
เหมือนเจ้าเข้า องค์ลง
ประมาณนั้น
ก็จะเปลี่ยนจากคุณชายเป็น ไอ้ควายไปในบัดดล
เอิ้กๆๆๆ ชอบใจๆๆๆ
ปากร้าย ใจทราม สันดานนรก
คงไม่ได้เป็นคนดี..เลิศเลอ
ปานนางฟ้า
แต่ไม่รู้ใครบรรจงถีบให้ตกลงมาบนนรก
แล้วมาเดินปะปนเกลือกกลั้วกับสวะอย่างเราได้อ่ะ?
เราไม่เข้าใจอ่ะกิ๊ฟ มันไม่ใช่อ่ะกิ๊ฟ
สะพายเป้ข้างซ้าย สักชิวาว่าข้างหวา
โอ๊ว เจ็ดจระเข้
เรา....มัน
เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย
ปรี๊ดขึ้น ปรี๊ดลง
สงสัยจะเป็นอย่างที่ว่า มันคงจะได้อยู่คนเดียวอ่ะแหละ
ไม่หรอก
อันที่จริงเรารู้
เรามีพรายกระซิบ
บอกเราไว้ว่า มีคนดีคนนึงรออยู่
คนคนนั้นเราอ่ะ ทำให้เขาต้องเจ็บช้ำมากมาย
เขาก็ยังไม่จากไปไหน
คนคนนั้นที่รับและรู้ได้ว่าเราเป็นคนบ้า
แต่ก็ยังคงเข้าใจเราเสมอมา
ไม่ใช่แม่ ไม่ใช่น้อง
เพราะแม่กะน้องก็ไม่รู้ว่าเราบ้าว่ะ
เอิ้กๆๆๆ
มีความสุขที่จะได้หัวเราะดังๆ
ถ้าถามคนร้อยคนที่เคยรู้จักเรา
จะไม่แปลกใจเลยที่เขาจะอธิบายถึงตัวเรา
ได้พันแปด....
ทั้งดีและร้าย
เราทำมาหมดแล้ว
เราเป็นทั้งคนดีและคนเลวในเวลาเดียวกัน
เราสามารถที่จะเดินผ่านคนนึงแล้วร้องไห้
เดินมาเจออีกคนเราก็จะหัวเราะได้ในทันที
เรามันไม่มีหัวใจ ไม่มีความคิด
หัวสมองปะปนไปด้วยขี้เลื่อยและขยะ....
คิดดูแล้วกัน ถ้าใครมาอยู๋ในใจฉัน มันก็แค่ขยะวันนี้
พรุ่งนี้ก็อยู่บนรถขยะแล้วมั้ง
ถูกแล้ว
ความรักเป็นเหมือนอนุมูล
เป็นสิ่ง....สิ่งหนึ่ง
ที่เหมือนจะมีชีวิต
แต่เราทำเหมือนว่ามันไม่มีชีวิต
เมื่อเรารับเอาความรักเข้ามาสู่หัวใจ จิตใจ
เราก็รับเอามันเข้ามาไว้ข้างในตัวเรา
เมื่อมันอยู๋นานๆมันก็จะเน่า มันก็จะเสีย?
อยู่ที่ว่าเราเก็บความรักเอาไว้กับตัวเราอย่างไร
ใช่แล้ว
เมื่ออยู่กับเรานานๆ
มันเน่า เราก็อยากจะทิ้ง
ตอนแรกๆเอามามันก็หอมหวาน
หอมหวลซะเหลือเกิน
บางความรัก มันก็เก็บได้นาน
บางความรักเก็บได้ไม่นาน
ขึ้นอยู๋กับเราด้วยแหละ
ว่าเราจะทนกับความรักนั้นได้นานแค่ไหน
ถ้าความรักเป็นดอกไม้...ดอกกุหลาบ
เราจะเก็บไว้นานๆมันก็ยังเท่...เป็นดอกกุหลาบแห้ง
ยิ่งเอาสมุด หนังสือหนาๆทับนะ ยิ่งเท่เข้าไปใหญ่(ราขึ้นชิบหายเลย)
อ่ะ แต่ถ้าอย่างความรักเป็นชุด เบนโต๊ะ (Bento Set)
ที่สั่งจากร้านอาหารญี่ปุ่นราคาแพง เก็บไว้...
รังแต่จะเน่า
แม้จะมีแซลมั่น โทโร่ อูนางิ ราคาแพงเป็นส่วนประกอบก็เถอะ
ถ้าเน่า ใครก็ไม่เอาไว้หรอก จริงมะ....
มันก็สุดแล้วแต่นะ
รักของเรา เราจินตนาการเอง
เราอาจจะเห็นคนนึงเป็นแบบนั้น
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะเห็นเราเป็นแบบเดียวกันได้
ใช่...
มันขึ้นอยู๋กับว่าเรจะทนอยู๋กับขยะนั้นได้นานแค่ไหน
ทำไมที่ผ่านมาเราเจอแต่ขยะเน่าไวนะ?
แล้วทีนี้ใครจะอยากเข้ามาอยู่ในใจฉันนะ
ใช่สิ ก็ฉันมันมีมุมมมองแบบเนี้ยอ่ะมั้ง
ถึงได้ดักดานกินหญ้าอยู่เนี่ย (แต่ก็ยังดีที่เป็นหญ้าอ่อนอ่ะ)
โปรดอย่าอิจฉา
ดึกแระ พรุ่งนี้ทำงาน
แล้วไงอ่ะ
ก็ไม่ได้บอกว่าจะไปนอนนี่หว่า
มีบางคนเลียนแบบมุขเราอ๊ะ
ประชาชนจะทำไงดีครับ
คงคิดว่าเราคงจะกราวกริ้วมากซินะครับ
ไม่เลยครับ
ทำเหมือนกับว่าจะไม่สนใจกระพ้มอ่ะเหรอครับ
ตลกครับ
เหมือนจะคิดว่าตนเองมีค่าอ่ะครับพี่น้อง
ก็ฮากันไปเนอะ
ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่(มันมีด้วยเหรอวะ)
ใครหนอช่างคิดสุภาษิต
ไม่ทราบว่าไปแหวกดูนมไก่ทำไม?
ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าท่านเป็นคนเช่นไร?
เรามันก็ประเภทเดียวกัน
สามารถที่จะมองออกได้เลย
แต่คงยังไม่ถึงขั้น Advance IPL อย่างวุฒิศํกดิ์คลินิกละมั้ง?
เลยดูตื้นเขินไปหน่อยอ่ะ
ช่างเถอะ ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อันนี้ขอหัวเราะนานหน่อย
ก็มันตลกอ่ะ ถ้าท่านอื่นๆมันดีขนาดนั้น แล้วทำไมถึงได้ซวยขนาดมาเจอเราน้า?
ท่านอื่นๆคงได้ดังใจ
เจอกับคนบ้าๆ ถึงขั้นกับต้อง ช่างเถอะเลยหรอ???
เกิดมาคงไม่เคยพูดเลยมั้ง?
มันตลกอ่ะ
ไม่เคยพูดกับคนอื่นเลย
มันจะสามารถบ่งบอกได้ด้วยนะว่า
ท่าน่ะแหละ ที่โดนเขาพูดใส่อ่ะ
ส่วนตัวเราเหรอ
เฉยๆว่ะ ก็รู้อยู่แล้วว่า I'm Suck
but for someone who didnt know
what u are....it so piTyyyyyyy
you're SosO...
เพราะไม่เห็นจะมองถึงตัวเองบ้างเลย
คงจะมองแต่คนอื่นเขา เลยไม่มีเวลามองตัวเองกระมัง
เพราะเหตุผลที่เรากล่าวๆไปก็มี
แต่มันก็คงจะอ่อนด้อยกว่าความรู้สึกของตนเองละมั้ง
ฮุ้ย ไร้วาระอีกแระเรา
อื้ม..อะไรดีน้า
ขุดเอาความทรงจำมาแปะบ้างดีกว่า
พอได้แล้ว เลิกอ่านได้แล้ว
มันมากไปแล้วนะ เป็นห่วงสายตานะครับ
อ่านมากๆไม่ดีต่อสายตา
และสายสมองอ๊ะ....
อาจทำให้เสียสมอง บั่นทอนปัญญาได้น้า
เราเอง ตั้งแต่จำความได้ ก็มีคู่หมั้นตั้งแต่เด็ก
เพราะพ่อดันเมา แล้วก็ไปสัญญากับเพื่อนไว้
เราเลยได้มีคู่หมั้นตั้งแต่เด็กๆเลย
น้องน้อยหน่า เป็นเพียงภาพความทรงจำที่จางๆ
ว่าเคยเล่นกัน ตั้งแต่สมัยอยู่นครนายก บ้านเกิดเราแล้ว...
ตอนนี้เขาจะเป็นไงบ้างน้า
ย้ายมานครสวรรค์
ก็ช่วงอนุบาลพอดี
เข้ามาเราก็เริ่มชอบเด็กผู้หญิงเลย
อ้าวก็แน่สิ เราเป็นเด็กผู้ชายนี่
จำได้ว่าแอบชอบน้องอ๊อฟ น้องไวท์ น้องดาว น้องโอ๋ น้องยุ้ย
บ้าตั้งแต่เด็ก
แต่ตอนนี้เหรอ เป็นเพื่อนกันไปหมดแล้ว
ไม่สามารถเป็นแฟนได้ซํกคน
ก็เรียนต่ออนุบาล เข้าโรงเรียนอนุบาลของจังหวัดต่อเลย
มันก็เด็กๆพวกเดิมทั้งนั้น
ผ่านประถมไปด้วยดี น้องฝ้าย น้องดรีม น้องนุช
น้องเปิ้ล ก็ดี ผ่านไปด้วยดี
แค่ขำๆ
เอาฮาๆไปวันๆ ตอนนั้น
ประถมมีห้าห้อง มีแฟนมันทุกห้องเลย
เดินสายเยี่ยมเยือนกันไม่หวาดไม่ไหว
ไม่หรอก มันก็แค่เด็กตลกๆคนนึง แอบไปชอบเค้าต่างหาก เอิ้กๆ
ชอบไปคุยกะคนโน้น คนนี้ เป็นที่รักใคร่ของผูคนทั่วไป
ถามห้องไหนก็รู้จัก(แต่ในด้านลบ) เอิ้กๆ
ใครเลยจะรู้ ว่านรกได้รอเราอยู่ในช่วงม.ต้น.....
เพราะว่าอะไรน่ะเหรอ
พอก่อนดีกว่า ดึกแระ ไร้วาระมามากพอแล้ว
ไว้ต่อคราวหน้าดีกว่า.....ถ้ามีโอกาสเหมาะๆดีๆนะ อิอิ
(เจี๊ยบ นกดำ เอ๋น้องปิ๊ก บรีส พี่ชุ พี่รัตน พี่ตา น้อง แหม่ม แน๊ต มิ้ม เอ๋
พี่จั๊บ ปู เปิ้ล เจน... ยุ ปลา กุ้ง ต่าย พี่เอ๋ พี่อัมพร
ยา ตุ๊กตา... เจี๊ยบ ไผ่ อูม โอ ตาล กอล์ฟ ติ๊ก ฝน มกท.
ฝน ศรีปทุม บี ใหม่ ป้อม กอล์ฟดำ ออย ติ๊ก ต้อม ไม พี่ที่รพ.สัตวเจริญสุข
ต้น... ไอ บาส แหวว ผึ้ง เพิ้ง
ทราย )
11/20/2007 Ask yourself....Who're u left BeHinD....ใช่แล้ว เท่าไหร่แล้วนะที่เรา Left Behind
มีบางคนถามเรา
เอ่อ มันก็จริงว่ะ
ใครบ้างนะ....
รกสมองสุดๆ เพราะจำไม่ได้
ชอบทำตัวเบลอ
คิดแล้วมันก็เจ็บตรงวิญญาณ
เจ็บที่วิญญาณล่ะ
มันรู้สึกแปล๊บๆ
แบบแปลกๆ
บางทีต้องข่มใจ ข่มไปถึงวิญญาณ
บางทีก็รู้สึกรุนแรง เหมือนตัวเอง
ต้องเจ็บปวดขนาดนั้นเลยเหรอ
แต่สนุกดี หรือว่าเราชอบซาดิสม์
มัน เอิ้กๆๆๆๆ มัน...อะไรดีล่ะ
คนถามเขาก้คิดดีเนอะ
เหมือนจะรู้และเข้าใจเราดีเหลือเกินว่ะ
เราเองเหมือนจะเคยจดลงสมุดนะ
แต่เมื่อหลายปีมาแล้วล่ะ
เพราะตอนนั้นยังไฟแรงอยู่
ตอนนี้ก็ลืมไปซะแล้วอ่ะ
หรือเพราะเราอยากจะลืมมันไปเองนะ
เพราะถ้าต้องคิดเรเองอ่ะแหละจะแย่
นอกจากจะต้องมาเสียใจ แล้วก็ยังเสียดายมั้ง?
เสียดาย??? เราเคยเสียดายอะไรด้วยเหรอ?(ถามตัวเองว่ะ)
นั่นสิ เราเคยเสียดายอะไรไหมนะ?
เราทิ้งขว้างอะไรง่ายไปไหม?
ไม่ใช่ในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง แต่มันคงเป็นนิสัย หรือสันดานฝังรากเลยมั้งอ่ะ
สันดานเสียๆที่คงแก้ไม่หาย
หยิ่งผยอง จองหอง ถือตัว ไร้สาระ
เคยบ่อยๆไป ที่เวลาคุยๆกับใครแล้ววันใดวันหนึ่ง เราเองก็ไม่อยากจะคุยอีกเลย
พอแล้ว อะไรแบบนั้น ทั้งๆที่ในใจก็ยังถวิลหา
ยังมีภาพอันรางเลือน ลอยผ่านแวบไปแวบมา
แต่ไม่รู้ทำไมเราเองกลับไม่ยอม....ที่จะเป็นคนเริ่ม
เริ่ม....เริ่มอะไรดีว่ะ?
เราทะเลาะกับคนง่ายไปป่าวว่ะ
ใช่ แล้ว เรา ทะเลาะกะคนง่ายไป
เอิ้กๆ
เรามันอาจจะเป็นคนขวางโลกมั้ง
บางทีเราเองอ่ะแหละ มองอะไรไม่เหมือนใคร
ใช่ว่าเราจะไม่รู้
ก็รู้หรอกนะ ว่าเราเองอ่ะแหละ
ที่มันปัญญาอ่อน อิอิ
แต่พอดีมันบ้าบอไง
เลยคิดอะไรกลับๆกะคนอื่นเค้าไปหมดเลย
บางทีก็เหมือนจะดี บางทีก็ไร้สาระเหลือหลาย
แต่ ช่างมันเถอะเนอะ
ต้นไม้มันเกิดได้ครั้งหนึ่ง มันก็จะเกิดได้อีกเรื่อยๆล่ะน่า
เกิดได้ ก็ตัดมันได้
เราเป็นคนทำลายป่าไปแล้ว
มองไปข้างหน้า....เอ๊ะ ทำไม งานมันเยอะดีจังเลยนะ
อาทิตย์นี้ก็ไป อาทิตย์หน้า หยุด
อาทิตย์โน้นไป....
ไปเขาหญ่าย....ฟังเพลงเหรอ?
ฟังคนร้องเพลงกันมากมายหลายคน
สี่โมงเย็น จนเช้า.......พอถึงตอนนั้น อะไรๆรอบๆตัวเรามันคงดีขึ้น
เพราะตอนนี้ มันดูยุ่งเหยิงดีว่ะ
ยุ่งสุดๆ
เลยอยากจะแค่แตะๆแหย่ๆ
เอาแค่เท้าแตะๆปัญหา (เอิ้กๆ)
แล้วก็วิ่งหนีไป
เป็นคนชอบวิ่งหนีปัญหา สันดานเสียจริงๆ
แต่ก็ไม่ได้หนีไปสุดตัวอ่ะ
พอวิ่งๆหนีก็จะหันหน้าเข้ามากระโดดเตะปัญหาที่มันวิ่งเข้ามาแบบเร็วๆ
มันจะสะใจดีนะ เพราะบางทีเราก็เหมือนจะเดินหนีปัญหา
แต่จริงๆแล้วไม่ใช่หรอก
แต่การแสดงออกของคนเรามันต่างกันน่ะ
ชีวิตแต่ละชีวิต ไม่มีทางเหมือนกันได้
แค่เราเข้าใจ แต่วิถีที่เราจะเข้าใจมันก็จะต่างๆกันไป
เรเองบางทีก็เหมือนจะเข้าใจ
แต่เราก็ทำเป็นไม่เข้าใจออกไป
เราเป็นคนที่สับสนในตัวเองจริงๆ
วันนี้ก็มีอะไรที่เราได้ทำลงไปแบบบ้าๆบอๆอีกแล้ว
ตัดต้นไม
ปลูกต้นไม้ไปในวันเดียวกัน
แล้วก็พยายามฟื้นฟูผืนป่า
ทำไปทำไมเนี่ย?
ก็รู้นะ ว่ามันไม่ได้อะไรกลับมาเลย
ป่า?
สร้างความอุดมสมบูรณ์ให้แก่มนุษย์
เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต
แต่ ในชีวิตจริงอ่ะ เราดูแลป่าไม่ไหวอ่ะ
มันกว้างใหญ่เหลือเกิน
เมื่อเราปลูกต้นไม้ เราก็อยากจะมีต้นไม้เยอะๆในพื้นที่ของเรา
พอปลูกมากๆ เราไม่ได้อยากจะมีต้นไม้แบบเดียวนี่หว่า
เนเข้าไปในสวน เจอแต่ต้นไม้แบบเดียวหมด มันก็ไม่น่าสนุกอ่ะ
เราชอบปลูกป่าแบบผสมผสานอ่ะ
เดินไปทางนี้ก็เจอต้นนี้ เดินไปอีกทางก็เจออีกต้น
สุดท้าย เราก็รับไม่ไหวหรอก
ต้นไม้แต่ละต้น ไม่ได้ต้องการการดูแลที่เหมิอนกัน
ต้นไม้ไม่ได้ต้องการแค่น้ำ
ต้องมีสูตรปุ๋ย
เคยเรียนมาใช่ไหม 15-15-15 15-20-30
บ้าบออะไรมากมาย ซึ่งโตมาจนป่านนี้ก็ยังจำไม่ได้ ว่าตัวไหน ไนโตรเจน ตัวไหนยูเรีย
ใช่ไง
ป่าของเรามันเละเทะสุดๆเลย
พอดีอยากจะมีป่าใหญ่ แต่ไม่ได้ประมาณตน ดูแลไม่ไหว
ก็ช่างป่ามันดิเนอะ
เราก็ถากถางมันออกไป
ผืนดินยังอยู๋กับเรา
เรายังมีดินของเรา
ดินสีแดงๆ
หรือว่าดินไม่ดีว่ะ เขาว่าดินแดงมันไม่ดี
แต่ก็ยังเสี้ยนจะปลูก
มีเติบโต ก็มีต้องตาย
เรารู้ว่ามีคนฉลาด ที่จะอ่านบล็อกเราเข้าใจ
................ส่วนถ้าอ่านไม่เข้าใจ ก็สุดแล้วแต่ล่ะนะ
ก็กูมั่วอ๊ะ...........บ่นบ้าไปงั้นแหละ สมองจะได้ผ่อนคลายบ้างอ่ะ
11/17/2007 The Way I Am.....You're NothiNgแล้วไงเหรอ?
เราก็เป็นของเราอย่างนี้แหละ
มีอะไรไหม ก็อยากจะทำอะไรก็ทำ
คิดว่าตัวเองเป็นยังไงเหรอ
เราแรงพอละกัน
ไม่รู้หรอก เรามีความเป็นส่วนตัวสูง
ถึงสูงที่สุดละกัน
ใครจะว่ายังไงก็ช่างเถอะ
ไม่มีอะไรมาทำให้ไขว้เขวได้ละกัน
บอกอะไรก็คืออย่างนั้น
ไม่มีมาอ้อมค้อม อยากทำอะไรก็จะทำ
ใครทำอะไรไม่ถูกใจ
ก็ไปเหอะ
ไม่ได้อยากจะง้อใครเท่าไหร่
จะว่าอีโก้ EGO สูงก็คงใช่
เพราะดูแล้วเอ็งมันก็แค่ Nothing
Just A Looser โม้ไปวันๆ
เหมือนจะมีแต่คงขาด
เอาปมด้อยออกมาปาด
ให้มันได้อะไรเล่าได้สาด
มันก็แค่กากๆ เล่าไปก็แค่นั้น
ไม่เห็นจะมีอะไรสักอย่าง
น่าเบื่อเป็นที่สุด คนดีมักไม่อวด
พวกเหมือนจะอวดน่ะกากๆ
อ่านมาคงจะงงกันอ่ะดิ
ก็ไม่ได้เขียนอะไรที่นี่นานเหมือนกันแหะๆ
เขียนไว้ที่อื่นจนลืมมาเขียนที่นี่เลยอ่ะ
สัวสดีลูกพี่อามส์
ป่านนี้คงเสร็จจากฮันนี่มูนแล้วสิ
ขอให้มีความสุขมากมายก่ายกองนะ
อ้อ...คาใจสิ ข้างขนเขียนอะไร
ก็ไม่มีอะไรมาก
แค่อยากระบาย รำคาญสิ่งมีชีวิตบางจำพวก
เป็นอะไรที่ประมาณว่าแค่ปากดี
เสร่อ ทำเป็นเหมือนจะดี แต่ก็ดูๆแล้วดาดๆว่ะ
มีปาก มีมือก็พล่าม ก็เขียน
ไม่ได้ดูตัวเองเลย
โม้ชิบหาย
ใครเป็นใครมารับเอาไปเองเหอะ
ถ้าไม่ได้เป็น อย่าร้อนตัวมาละกัน หุบปากสงบปากสงบคำไว้
ไอ้พวกนี้อ่ะมีมากในเนท....
ทำเป็นเหมือนจะเก่ง จะดี
ถุย....โม้เชี่ยๆ
ไม่เห็นจะจริงซักอย่าง
กูละมีไอ้นั่น ชั้นล่ะมีไอ้นี่
แม่งกลวงสุดๆ
ป่านนี้แม่งคงชักดิ้นชักงอตายไปแล้วมั้ง
ทำไมกูรู้ว่ะ
ไม่เห็นจะยาก พวกนี้แม่งตามง่ายจะตาย
เหมือนจะทำตัวเด่น
สายกูน่ะมีมากมาย
แค่เห็นหน้าเขาก็เอือมแล้ว ตามดูเข้าหน่อยแม่งก็จบ
รู้อะไรมากมายว่ะ
FaKe เชี่ยๆ โกหก กะล่อน ปลิ้นปล้อน ตอแหล
อะไรประมาณนั้น
เอาเป็นว่า กูรู้ก็แล้วกัน
มันน่าเบื่อว่ะ
ช่วงนี้มีปัญหาเยอะจัง
อะไรๆก็ดูรุมเร้า
แต่วันนี้โชคดีจังเลย
หลังจาก Set Lab พอทำไปแล้ว
ออกมาดีว่ะ....ดีจริงๆ
เลยลืมอะไร ที่มันร้ายๆไปได้เยอะเลย
มีบ้างอย่าง เต้นๆไปรอบๆตัวเราไปเอง
สนุกดี นั่งดูไส้เดือนโดนขี้เถ้า เอาน้ำหยด
ขดตัวไปมา ร้อน แสบ เอิ้กๆ
อ้าว อ่านมาถึงนี่ สรุปแล้ว กูโม้ว่ะ
555555555555555555
มึงร้อนตัวไปแล้วเหรอ
กูก็แค่หลอกด่าอ่ะ
ไม่คิดว่ามึงจะคิดจริงจัง
อ้าว หรือมึงเป็นยังงั้นวะ
เฮ้ยอย่าคิดมากน่า
กูก็ขำๆไป
แต่กูก็รู้ว่ามึงไม่มีจริงๆว่ะ
อิอิอิ ก็ขำกานไปค้าบพี่น้อง
คิดถึงสเปซจังว่ะ
ไม่มีเวลาเขียนเลย
พอได้มาเขียนที ก็เลยเขียนแบบรวบยอดไป
มันเลยรวบหลายๆเรื่องไว้ด้วยกันอ่ะ
เรื่องของใครอยู่ตรงไหน
ก็ตามโดนกันไปเองนะ
ไม่ได้อยากระบุอ่ะ
ว่าตรงนี่ของใคร มารับไปอะไรแบบนั้น
แต่ก็เป็นอะไรที่มึงรับกันเอาไปเองว่ะ
ช่วงนี้ก็สบายใจแระ
PrOjeCt ใหญ่ผ่านไปแล้ว
อมทุกข์อยู่นาน กูก็กลุ้มเป็นนะเว้ย
มึงจะให้กูสนุกตลอดเวลาเหรอ กูยังไม่บ้านะโว้ย
เอาแค่พอหอมปากหอมคอพอ
นี่อะไรกัน มึงไม่ได้ทำงานหนักอย่างกูนี่หว่า
ถึงจะได้มาเข้าใจอะไรกู
ถรุย.....(อีกแล้ว) บ่นเจี้ยอะไรอยู่ได้
หาว่ากูเอาแต่ใจอย่างโน้นอย่างนี้
เจี้ยยยยยยยยยย
กูไม่ได้มีเวลานั่งจิ้มเชี่ยอะไรเล่นอย่างมึงไปวันๆนี่หว่า
เอามาเทียบกันได้ไงวะ แสรดดดดดด
ช่างมึงเหอะ
กูก็เหนื่อย กูก็ทำตามใจกูยังเงี้ย
อาจจะไม่ได้ไปเจอพวกมึงบ้าง ก็อย่ามาว่ากูดิ้
ทีกูว่าง มึงก็เสือกไม่ว่าง
อ้างเหี้ยอะไรไม่รู้
แม่งไม่เนียนเลยว่ะมึง
มุขแบบนี้กูใช้มาจนปรุแล้ว
เอิ้กๆ กูก็เลยต้องแอบเก็บมาขำว่ะ
เวลาคุยๆกันกูก็นิ่งๆอ่ะนะ
แต่พอวางแล้วมึงรู้ป่ะ กูอ่ะขำจิ๊บหายเล้ยยยยยยยยยยยยยยย
ช่วงนี้เล่นบาสไม่สนุกเลย
พอไม่ได้เล่นต่อเนื่องก็เลยไม่มีแรง
เปลี้ยจริงๆเลยเรา
ง่า ดีแต่บ่นจริงๆ ท่าจะแก่แล้วอ่ะเรา
อีกทีนะ
กูมุขมึงอ่ะ
อย่าเจือกร้อนตัวน้า
กูไม่ได้ว่ามึงเลยอ่ะ
แต่มึงเจือกมาอ่านเอง
กูไม่ได้ควักตามึงมาอ่านนะเว้ย
กูก็อยู่เฉยๆ
ไม่ได้อะไรกะมึงเลยจริง จริ้ง
อิอิ
เอาไว้ว่างๆเจอกันว่ะ
ที่จริงอันนี้มัน Forward mail ที่จะส่งให้กลุ่มเพื่อนว่ะ
แต่กลัวไม่มีอะไรลงสเปซเลยเอามาลง เผื่อ แม่งไม่เปิดเมลล์
แต่เสือกเปิดสเปซ มารับรู้ซะมึง
กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไปดีกว่า
ปล.มึงอ่านแล้วอย่าลืมส่งต่อ เผื่อกูตกชื่อใครไป
ปล.กูบอกว่าอย่าร้อนตัวไง๊ มึงอ่านภาษาไทยไม่ออกหรอ
ปล.หรือมึงต้องให้กูใส่ Sub Eng. ให้วะ
ปล.กูรู้มึงเก่ง พอใจยัง
ปล.แต่มึงไม่ใช่ของจริงในสายตากูว่ะ
ปล.มึง...ของ....ปลอม แล้วยังเสือกทำไม่เหมือนอีกต่างหาก
ปล.พยายามเนียนให้มากกว่านี้อีกนิดนะ
ปล.กูว่ากูเนียนกว่ามึงเยอะ
ปล. จะปล.เชี่ยอะไรมากมายเนี่ยมึ้ง
ปล.บายๆว่ะ
ปล.เรื่องของกู
ปล.อย่าดีแต่ส่ง....เพราะมึงมั่วฉิบเลย ท่าจะต้องไปเรียนมาใหม่ว่ะ
ปล.เพื่อนกูเปิดสอนภาษาจีน(ใครอยากเรียนบอกนะ)
ปล.กูสันดานเสีย ปากร้ายอ่ะ
ปล.แปลว่าอะไรวะ..............ไอ้ปล. เนี่ย......
ปล. ยาวนิดนึงนะ กูรวบยอดอ่ะ
ปล. อย่าด่ากูกลับ
ปล.เพราะเด๋วกูรู้ตัว....ว่าเป็นมึงที่ร้อนตัว
ปล.กูเนียนไหมอ่ะ
ปล.มึงอกแตกตายไปยังวะ
ปล.ก็กูอยากจะปล.
ปล.ใครส่งต่อเเล้วทำเหมือนว่าเป็นของมึง กูแช่งบ้านบึ้ม
ปล.เพราะกูเคยเจอมาแล้ว แม่งเสือก FWD.กลับมาหากู แต่เป็นชื่อมันแต่ง
ปล.กูสะใจอ๊ะ
ปล.ก็กูอยากจะบอกอ๊ะ
ปล.มึงจะคิดด่ากูในใจมัยอ๊ะ
ปล.ตอนอ่าน มึงช่วยคิดตามแบบเสียงกวนตีนได้มั้ย อ๊ะ
ปล.ให้มึงเน้นตรง "อ๊ะ"นะ
ปล. มึงรูไหมว่ามันออกเสียงว่า อ๊ะ....ไม่ใช่อ่ะ
ปล.มันต่างกันนะ อ๊ะ กับ อ่ะ
ปล.ถ้ามึงยังออกเสียงไม่ถูก มึงไปเรียนภาษากับครูลิลลี่เลย
ปล.ไม่งั้นกูจะไปฟ้องชี ให้ ชี มาด่ามึง SHe SHe SHE
ปล.ไม่ใช่แม่ชี แต่เป็น นาง....อ่ะ
ปล.เฮ้อ....กูเหนื่อย
ปล.ก็ตรงที่กู ปล.เนี่ยแหละ
ปล.มึงก็อย่าคิดในใจดิ
ปล.ว่ากูจะ ปล. ทำไม
ปล.ก็เห็นคนบางคนแม่งชอบปล.
ปล.กูก็เลยจะทำให้มันอาย ว่าจะ ปล.เยอะๆทำไม
ปล.เพราะกูก็จะทำให้มันมากมาย
ปล.ใครทำอย่างกู มันเลียนแบบอ่ะ
ปล.Activia โฆษณาแม่งห่วยแตกว่ะ
ปล.แต่กูกิน
ปล.ไม่ใช่เพราะโคนา แต่กูว่ามันอร่อยอ่ะ
ปล.มึงจะถอดใจทำไม
ปล.กูรูมึงจะเลิกอ่าน
ปล.เพราะกูเก่ง กูจึงรู้
ปล.ถ้ามึงจะบอกว่ากูเลิกอ่านตั้งนานแล้ว
ปล.กูรูมึงโม้
ปล.เพราะมึงยังอ่านมาถึงตรงนี้เลย
ปล.ตอนนี้กูมีความสุข
ปล.เพราะกูรู้ว่ามึงอ่ะทุกข์
ปล.มึงเคยฟังเพลง SmiLe by Lille Allen ไหมอ่ะ
ปล.ถ้ามึงไม่เคย มึงจงไปลองหาฟัง
ปล.กูคิดว่ามึงจะฟังออก
ปล.เพราะมึงบอกว่ามึงเก่งอ่ะ
ปล.อย่าเสือกไปหาเนื้อร้องนะ
ปล.อารมณ์กูก็ประมาณเพลงนั้นแหละ
ปล.กูเอาแต่ใจว่ะ
ปล.กูจะทำอะไรก็เรื่องของกูว่ะ
ปล.กูพิมพ์มาถึงตรงนี้กูอารมณ์เสียอีกแล้วว่ะ
ปล.เรื่องแม่งไม่ยอมรับโทรศัพท์กูว่ะ
ปล.สงสัยแม่งตายว่ะ
ปล.มันยังไม่ตายว่ะ
ปล.ช่วงนี้งานยุ่งว่ะ
ปล.แพลนจนสิ้นปีกูยุ่งชิบหายเลย
ปล.ต้องไปสวัสดีปีใหม่ลูกค้า
ปล.เยอะ แถมยังแพลนไปไม่ครบเลย
ปล.ถ้าของขวัญไม่พอให้จะทำยังไง
ปล.หวังว่าเราคงไม่ซวยต้องซื้อมาให้เองนะ
ปล.น่าสนุกดี เหมือนตัวเองจะเป็น แซนต้า
ปล.แต่ไม่ได้เข้าทางปล่องไฟนะ
ปล.ที่บริษัทจะมีจัดฮวงจุ้ยใหม่
ปล.เขาว่าจะทำให้อะไรๆดีขึ้น
ปล.ต้องจัดโต๊ะเองด้วยล่ะ
ปล.จะโดนย้ายไปนั่งตรงไหนวะเนี่ย
ปล.ใครเคยแวะไปกราบไหว้ช้างสามเศียรบ้าง
ปล.มันยิ่งใหญ่จริงๆ
ปล.ถ้าจะเข้าไปในตัวช้างต้องเสีย 150 บาทนะ
ปล.ถ้าไม่เข้าเสีย ห้าสิบ แถมธูปเทียน ดอกบัว
ปล.ฉะนั้น ไม่ต้องซื้อดอกไม้จากข้างหน้าก็ได้
ปล.เพราะค่าเข้าเขาจะรวมดอกไม้ ธูปเทียนแล้ว
ปล.วันนี้ไก่ทอดที่ยำแซ่บ ทอดไหม้อ่ะ
ปล.แต่ก็กินไม่โวยวายอันใด
ปล.คงมีคนร้องเรียนเรื่องน้ำสลัดน้อยไป
ปล.เขาเลยใส่ถ้วยใหญ่ขึ้น
ปล.เราเลยกินน้ำสลัดเหลือเลย
ปล.เกลียดยำแซ่บจริงๆ
ปล.เพราะใช้ไส้กรอกแดงราคาถูก มันไม่อร่อยเลย
ปล.รู้ไหมว่ามันถูกมากๆเพราะทำจากแป้งผสมเศษหมู
ปล.ไม่ใช่แปลงร่าง
ปล.ไม่ใช่ไปล่ะ
ปล.ไม่ใช่ปลิง
ปล.ไม่ใช่ปูเหลียวก่อง
ปล. ปัจฉิมลิขิต
ปล.ข่าวฝากประชาสัมพันธ์ วันเสาร์ที่ 8 DEC 07 ไปดูคอนเสิร์ตทีเขาใหญ่ สี่โมงเย็น ถึง รุ่งเช้า
ปล.ทำไปได้??? แล้วจะให้กูนอนไหน
ปล.เขาบอกว่าไม่ต้องนอน จะมีนักร้องมาร้องจนเช้า
ปล.นักร้องมีแต่เบเกอรี่ คงจะมีเพลงคึกคักเนอะ
ปล.คงจะมีแต่เพลงช้า
ปล.เพลงพวกนั้นจะไม่ทำให้เราหลับเลยหรือไง...
ปล.บัตร พันห้า....
ปล.มีผู้อุปถัมภ์อ่ะ
ปล.เกรงใจ....แต่เอา
ปล.รู้ไหม
ปล.ว่า ปล. มาเกิน 100 ปล.แล้ว...
ปล. ฉะนั้น จึง
PS. แทน ไปล่ะ ไม่รู้หรอกว่าเขียนไปเท่าไหร่ แต่ถ้านับแล้วบอกก็ดี ยังย้ำว่า สะใจเหมือนเดิ้มมมม
10/31/2007 กรรม ของ กำ มัช พล....ทำไมชื่อของเราต้องมีกำ....มันจะใช่กรรมหรือเปล่า...
คาดว่าคงไม่ใช่ พระตั้งให้นี่นา....
ตัวหนังสือ มันไม่ได้สื่อได้ทางเดียวนะ...
จงจำเอาไว้ มันคงเหมือนภาพ มันมีศิลปะในตัวเอง
เราวาดภาพ ภาพหนึ่ง คนจะตีความไปได้ร้อยพัน
เหมือนกับการเขียนนี่แหละ
ใครจะรู้ไหม บางทีมันก็แฝงไปด้วย ความหมายลึกซึ้ง ที่คนที่ไม่ใช่เราก็จะไม่เข้าใจหรอก
ความหมายแฝง มันเป็นอะไรที่สนุก เพราะบางทีเราเอง เมื่อย้อนกลับไปอ่านอีกที
เราเองยังแกะความแฝงนั้นไม่ได้เลย
มีเยอะแยะไป
ซึ่ง บางทีเราเองก็เอาไวพื่อหลบ หลีกหนีความจริง
ที่บางทีเราอยากเขียน แต่เขียนตรงๆไม่ได้อะไรแบบนั้น
เหมือนอย่างบางทีเรากำหนดรหัสหรืออะไรไว้ใช้เรียกแทนการกระทำ หรือ
บางสิ่งบางอย่าง ที่ไม่ได้สื่ออย่างนั้นตรงๆ พอเราไม่ได้ใช้นานๆ เราก็จะลืม ว่าเราเคย
เรียกหรือใช้แทนมันในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง
เป็นไปได้ เป็นไปได้ เอิ้กๆ ชอบจริงๆ ที่จะทำให้อะไรงงๆอย่างเนี้ย....
ช่างมันเถอะ เพราะเวลาจะทำอะไรเราไม่ต้องมีคำตอบเสมอไปหรอก
เคยนะ...หลายร้อยเรื่องแล้วที่เราเคยคิด อยากหาคำตอบ
เราเคยคิดว่าจะเขียนลงสมุด แล้วเวลาตายนะ
จะให้เอาเผาไปกับเราด้วย แล้วเราจะเอาไปหาคำตอบหลังจากเราตายแล้ว
อย่างเช่นเอ่อ.....ใครฆ่าพี่ห้างทอง หมอวิสุทธิ์ฆ่าเมียจริงหรอ....
หรือ.....ทักษิณโกงชาติบ้านเมืองชิบหายวายวอดจริงหรอ....
เอาอีกๆ เจ้าหญิงได....ตายเพราะถูกลอบปลงพระชนม์....
สนธิปฏิวัติเพราะอะไร?
โอ๊ย สารพัด
มีเยอะแยะไป ที่เราไม่รู้คำตอบ
จริงมะ...แล้วเราค่อยไปรู้คำตอบกัน หลังจากเราตาย....นะ
อื้ม..วันนี้เงินเดือนออกแล้ว
หลังจากอัดอั้นมานาน
เพราะอะไรน่ะเหรอ
ก็เพราะของเดือนที่แล้วมันหมดตั้งแต่วันแรกๆแล้วไง
เป็นความซวยมากมายที่ต้องหยิบยืมเงินใครเค้าตั้งแต่ต้นเดือน
ต้นเดือนจริงๆ ประมาณวันที่ห้าละมั้ง แล้วก็ลากยาวมาจนถึงวันนี้ได้
สวรรค์มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
เดือนนนี้ก็ต้องประหยัดให้มากกว่าเดิมอ่ะนะ
เพราะโปรแกรมหน้าเราเองเสือกไปคิดการ์ณใหญ่รอไว้ซะด้วยสิ
ช่วงนี้ได้เล่นบาสเยอะขึ้น กินน้อยลง....
แต่ไม่นับวันนี้แน่นอนเพาะว่าวันนี้พอกลับมา
ก็มีงานเคลียร์ของ เพราะสินค้าใหม่มาส่งพอดี
ก็เลยต้องออกแรงช่วยกันยกใหญ่
พอเสร็จมันก็ช้าแล้วไง
พี่ๆก็น่ารักเช่นเคย สั่งพิซซ่า..............สองถาดใหญ่
ไก่ ขนมปัง.....ฮือๆๆๆๆ
ผมลดอาหารอยู่นะครับ
ทำไงได้ก็ต้องรับประทานกันต่อไป
แล้วไง เราก็อดเล่นบาสอ่า
ทำไมทรมานอย่างนี้ อยากจะลดๆๆๆไวๆๆๆๆ
มันก็มีอุปสรรคเรื่อยมา
สังเกตุนะ
เวลาในสเปซเนี่ย เราเองจะไม่เขียนเรื่องของผู้หญิงคนไหนตรงๆเลย
เพราะอะไรน่ะเหรอ มันไม่สนุกเลยน่ะสิที่จะต้องให้อีกคนๆๆๆๆๆๆๆมาอ่าน
แล้วก็จะทำให้ต้องคิดมากหมองหม่นกันไป
มันก็เลยเป็นอะไรที่เราจะเขียนแบบงง งง อย่างนี้
แทรกตรงนั้นที ตรงนี้ที
เรารู้ว่า ผู้สังเกตุการ์ณมีเยอะ
ผู้แฝงตัวก็มากมาย
แต่ก็จะมีบ้างที่บางทีเราเจ็บๆ แพ้ๆ ก็ทนไม่ไหว หลุด
ระบายออกมาในนี้บ้าง (แต่ก็นานๆทีล่ะนะ)
เขาเหล่านั้นก็คงจะสะใจอยู่สินะ
ไม่หรอก เราไม่เศร้านาน เราไม่จมนาน
บางทีความคิดเราไม่เหมือนใคร
บางทีมันทำให้ดูใจร้าย
บางทีมันทำให้เราดูเฉยชา
แต่ก็คงไม่มีใครรูหรอกว่าบางทีเราเศร้า
เราร้องไห้มากมายขนาดไหน
เราว่าเราเองก็พอตัวนะ
ที่ว่าพอตัวคือ เก่งไง....
เก่งที่เราต้องทำตัวสนุกสนานมากมาย
เวลาที่เราออกไปสู่โลกภายนอก
แต่ถ้าเราอยู๋คนเดียวเมื่อไหร่ บางทีนี่ก็มืดไปเลยก็มีนะ
เราต้องรักษาภาพร่าเริงเอาไว้เสมอ
ที่ทำงานเห็นเราเป็นอย่างนั้นไปแล้ว.....
ไม่สนุกเลย ที่ชีวิตเราจะเศร้าไม่ได้
เราไม่ค่อยชอบให้ใครถามหรอกว่า เป็นอะไร
ใครทำอะไรให้ ประมาณนั้น
แต่เราไม่ใช่คนใจร้ายนะ
บอกไว้ตรงนีเเลย
ถ้าไม่เข้ามาอ่านก็ไม่รู้หรอก
บางทีที่ดูแข็งๆ เฉยๆ แต่ในใจก็กรี๊ดไปหลายรอบแล้วก็มี
เอิ้กๆๆๆๆ เอาฮาจริงๆ
ลืมไปหมดเลย ว่าจะเขียนอะไรอีก มีสองสามเรื่อง ที่นึกไว้ว่าจะเขียน แต่ยังไม่ได้เขียน
อดเลยทีนี้ พอแระวันนี้
มึนๆมากมายพอแล้ว....
เอาไว้มึนต่อคราวหน้านะ 10/24/2007 เคยไหม...วันนี้ น้องแวะมา
เอาขนมปังสังขยามาฝาก
มันบอกนุ่มดี....อยากให้กิน เอ้าเอามาก็เอามา
ดีใจ ก็นุ่มจริงๆ
แต่เป็นอะไรที่เซ็งเป็ดมากๆ
เพราะไส้สังขยามันน้อยอ่ะ....
กินไม่สะใจเลย มีแต่ขนมปังทั้งนั้น
เคยไหม?....
เคยไหมที่เคยกินอะไรกับใครคนหนึ่งแล้วอร่อยมากๆ
วันนี้เขาไม่อยู่
เดินผ่านร้านเดิม
แค่คิดว่าเคยอร่อยมากมายแค่ไหน
แต่ก็ตัดใจกินไม่ลงเอาซะเลย
เราเป็นแล้ววันนี้
ทำไมดูเบื่อหน่ายอะไรมากๆ
ทำอะไรก็ไม่สนุก
ไม่มีอารมณ์จะทำอะไร
มันน่าเบื่อ
เราเล่นละคร ตบตา หลอกลวง
ใครๆมามากมาย
วันนี้เราเบื่อ
เราอยากหยุด อยากอยู่เฉยๆ
แต่มันก็ทำไม่ได้แหะ
กลายเป็นช่วงนี้ชีวิตต้องเดินทางๆๆๆๆ
เดินไปโน่น เดินมานี่
ไมได้หยุดเลย
หันไปทางไหนก็ เฮ้อ
ต้องหาอะไรมากระตุ้นจิตใจกันซะแล้ว
ไอ้อะไรที่มันดีๆ มันก็บ้าไปซะอย่างนั้น
น่าเบื่อๆๆๆๆ เบื่อการเล่นละคร
เบื่อการหลอกลวง เราไม่อยากหลอกตัวเอง
ไม่อยากหลอกใครอีกแล้ว
ย้ำมาสองรอบแระ....
แล้วสเปซเป็นไรวะเนี่ย เขียนไปก็ช้าไป
มันไปรันอะไรมากมายหรือไงนะ..
คนแก่ขี้บ่นเข้าสิงอีกแล้ว
เริ่มหายปวดหลังแล้ว
คาดว่าคงจะเป็นสาเหตุมาจากการซิทอัพมากเกินไปอ่ะ
ช่วงนี้ไปชลบุรีบ่อย
บ่อยเกินไปแล้ว อาทิตย์ละสองสามวัน คาดว่าจะได้ซื้อบ้านที่นั่นในอีกไม่นาน
เริ่มจะมองๆหาแระ
ก็วันที่ไปเนี่ย ต้องขับรถไปสองชั่วโมง
กลับอีกสองชั่วโมง นี่เป็นหลักๆเลยนะ เฉพาะทำงาน
ไม่รวมเตร็ดเตร เดินทางรถติด
สมองตื้อตันไปหมดแล้ว
สงสัยเราจะพักผ่อนน้อยไป
เคยได้ยินมาว่า ถ้านอนน้อยๆ
ความอดทนจะต่ำลง มองอะไรจะเห็นเป็นลบๆๆๆๆๆ
ยิ่งช่วงนี้เรายิ่งโปรเจคเยอะ
มารับงานที่นี่ มีอะไรให้คิดมากมายทีเดียว แต่เรายังเล่นเป็นหลัก
ทำงานเป็นรอง ทีนี้เรื่องวราวมันก็เลยดูวุ่นวายไง
เพราะปกติ คนอื่นๆเค้าต้องทำงานเป็นหลัก
เล่นเป็นรอง นี่งานเงินเอาไว้ก่อน จะเล่นก่อนอะ
ทำไมเปงงี้ว้า....ท่าจะบ้า ในอีกไม่นานนี้ละ
อิอิอิ
10/23/2007 ว่ากันว่า....จะให้ว่า ว่าอะไรดีล่ะ
ดูสิ เขียนครั้งสุดท้ายเมื่อนานมากแล้ว
ไม่ใช่หมดมุข ไม่ได้หนี
ไม่ได้ย้าย...ไม่ได้หาย แต่มันม่ายมี ม่าย ยาฮี้....ม่ายยา ฮู้
ไม่มีอะไรล่ะ ไม่มีเวลาไง
ก็วันๆเล่นขับรถๆๆๆๆ
ขับรถสู้ชีวิตอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเล้ย
พบลูกค้าๆๆๆๆๆๆ วันๆมีแต่ลูกค้าๆๆๆๆๆ
เราเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย
ตอนนี้ปวดหลังเลย ขับรถไปไกลๆ ไปนานๆ
วันๆปล่อยอารมณ์สุดๆ นั่งฟังเพลง
สบายใจเชิ้บๆจริงๆ
วันนี้เจอนรกในห้องน้ำด้วย
หลังจากที่เล่นบาสจนเลิก (ประมาณสามทุ่มอ่ะ)
เราก็ปวดฉี่ ก็ไปเข้า ตอนเดินเข้าไปก็มีคนออกมาพอดี
เป็นอะไรที่ชายหนุ่มต้องจำไว้เลยนะ
อย่าไปยืนฉี่หลังคนอื่น....เวลากลางคืน
ทำไมอ่ะเหรอ เพราะยุงมันจะชุมมากมาย........
ชุมจริงๆ มี 4 โถเรียงกัน คนเราก็ต้องเลือกอะไรที่ใกล้ทางเข้ามากที่สุดอยู่แล้ว
โดนเลย แม่งมาจากไหนไม่รู้ พอเราเข้าซองปุ๊บ ปลดกางเกงปั๊บ
สัจจะธรรมบังเกิดเลย
กูโง่แล้ว.....ฝูงยุงไม่ต้องบินย้ายที่ไปไหนเลย
มันก็มามะรุมมะตุ้ม รุมรักเราอยู่ตรงนั้น
คิดดูมันนรกแค่ไหน ต้องยืนฉี่ไป เต้นไป
โยกซ้าย โยกขวา เป็นที่สนุกสนาน
อาจจะเป็นภาพที่อเน็จ อนาถอย่างยิ่ง
ดีก็ที่มันไม่มีคนเข้ามาต่อเรา อาจจะมีการยิงข้ามโถก็เป็นได้
แล้วที่แน่ๆหาก อวัยวะบางส่วนถูกยุงกัด มันจะทรมานขนาดไหน
ไม่อยากจะนึกภาพจริงๆ เอิ้ก รู้นะคิดอะไรอยู่ อิอิ
เอ่อ...อีกไม่นานเราก็จะต้องย้ายไปจากเคหะสถานที่นี้แล้วนะ
คิดไปก็ใจหาย เพราะอยู่มานาน ไปๆมาๆก็จะสิบปีแล้วอ่ะ
เวลานี่มันไม่คอยใครจริงๆ
ส่วนจะไปอยู่ไหนอ่ะเหรอ
สงสัยจะใต้สะพานอ่ะ
เล็งๆไว้เยอะเลย
ขอบคุณความทรงจำดีๆ ณ ที่แห่งนี้นะ
ทั้งสุขและทุกข์ มากมายคละเคล้า
พอมาหยุดๆแล้วนั่งๆนึกดู
อะไรดีๆ ร้ายๆก็พรั่ง พรูออกมาโดยไม่รู้ตัว
คิดไปก็ใจหาย
มันอาจจะไม่ใหญ่โต แต่มันอบอุ่นนะ
อุ่นใจเสมอ ทำให้เรานอนหลับมานาน นานมากกว่า
3650 อ่านว่า สามพัน หกร้อย ห้าสิบ คืน
นานจริงๆใช่ไหม
ลองนึกดู แม้จะไม่ได้นอนที่นี่ทุกวันทุกคืน
แต่ก็เป็นที่ ที่เราถวิลหา อยากจะกลับมานอนเป็นที่สุดเลย
ขอบคุณครับ.....
คนเราเมื่อโตขึ้น อะไรๆก็ต้องเปลี่ยนไป
เราจะไม่ได้เป็นเด็กแล้วเหรอเนี่ย
ข่าวดี....ไอ้พี่อามส์ จะแต่งงานแล้ว
ทำไมไม่อยู่เป็นโสดกับเราไปนานๆวะ
หันซ้าย หันขวา ก็แต่งงานหนีไปกันหมดแล้ว
เรารึ ก็ยังคงเป็นโสดต่อไป หรือเรียกง่ายๆว่า
"คงความเป็นคนไม่มีใครเอา"ต่อไป
เอิ้กๆๆๆๆๆ มาเร้ว มาหัวเราะให้กับมันหน่อย
แต่เอาเถอะ คนคนนั้นนะ ฉันจะไม่ให้น้อยหน้าใครเลย
เราจะเอาให้คนอื่นๆต้องหันมองให้ได้เลย
แล้ว....เมื่อไหร่ เขาจะเกิดวะ.....
|
|
||||||||||||
ดีค่ะ พี่ชาย (สมัครเป็นน้องสาวเมื่อนานมาแล้ว อ่ะค่ะ)
|
|
